Fyrirlestrarfrí í spilavíti Amors

Ég hef áhyggjur af því að vera orðinn eldri en góðu hófi gegnir. Áðan fékk ég óræka vísbendingu um það. Eftir að ég fékk nettengingu hingað hef ég stundum hlustað á útvarpsfréttir af RÚV og jafnvel séð sjónvarpsfréttir eða Kastljós. Áðan tók ég hins vegar mjög spontant ákvörðun um að horfa á Spaugstofuna í fyrsta skipti á netinu. Ég sat auðvitað aleinn fyrir framan tölvuskjáinn en leit samt í kringum mig þegar ég hló. Ég verð að viðurkenna að mér fannst þetta meinfyndið. Ég verð líka að viðurkenna að ég er fótkaldur og ég sýð mér oft hafragraut á morgnana. Má það vera að ég sé orðinn áttræður? Nú logar óvenjulengi á ljósum í svefnherbergisglugga mínum og með þessu áframhaldi verður ekki langt að bíða þess að mér verði veitt hinstu sakramenti og nábjargir.

Ég var að vonast til þess að talsmaður páfa væri með margslungið aprílgabb í gangi í gær, eitthvað Andy Kaufman stönt. En nú skulda ég sem sagt kassa af bjór. Þetta eru þakkirnar fyrir að rífa sig upp á páskadag til þess að taka lest í úthverfi og vera viðstaddur kaþólska messu. Það gerði ég ásamt Andrési, íslenskum Berlínarbúa, sem deilir forvitni minni um messuhald. Söfnuðurinn sem fyrir messunni stóð er kaþólskur, en þykir of íhaldssamur fyrir Vatikanið. Ætli það sé ekki eins og að vera sviptur flokksskirteini Framsóknarflokksins fyrir að vera sveitó. Væntingar mínar voru háar. Ég hélt að ég fengi að sjá hettumunka og bannfæringar í beinni, en í staðinn var þetta frekar sorglegt og fámennt messuhald sem hafði þó sem slíkt ákveðið skemmtanagildi. Prestur með sviðsskrekk, meðhjálpari sem náði ekki þremur samfelldum sveiflum án þess að slá reykelsisbauknum í ökklana á sér, tveggja manna kór og þar fram eftir götunum.

Tæknilega séð hef ég verið í fríi síðan í marsbyrjun. Þeir eru hins vegar grallarar sem réðu annarskiptingunni í þýskum háskólum. Þeir eru svo sniðugir að nefna fríið Fyrirlestrafrí, enda hafa flestir stúdentar nóg að gera þótt prófessorarnir fái sér púrtvín á útiveitingastöðum. Já vorið er komið. Flensan kom líka helvísk og ég hósta ennþá eins og Guðrún Helgadóttir og geng með trefil. Þjóðverjar virðast mjög líkir Íslendingum að einu leyti. Um leið og gráminn lét undan fyrir smásólarglætu voru allir almenningsgarðar alsettir mönnum með gæsahúð og ís í brauðformi, kastandi svifdiskum á milli sín. Á meðan hita ég mér te á milli þess sem ég pissa síðustu könnu.

Ég fór í vikuferð til Tékklands ásamt fjórum öðrum skiptinemum. Við ókum á bíl einnar stelpunnar og vorum því viljandi ansi lengi að fikra okkur að Prag. Mjög gaman að geta farið af alfaraleið. Fyrstu nóttina komum við að bænum Teplice, sem var lengst af frægastur fyrir að eiga Evrópumet í vöggudauða og lægstum lífaldri íbúa, þökk sé súru regni og kolaþoku. Þetta er sá bær sem er næstur þýsku landamærunum, sé komið úr þeirri átt sem við komum, og því hefur nýr atvinnuvegur leyst þann gamla af hólmi, þótt óvíst sé að hann hafi minni mengun í för með sér. Þessi nýi iðnaður er sprottinn upp úr nálægðinni við velmegandi nágrannana og gríðarlegan fjölda vörubíla sem leið eiga um, með rasssveitta bílstjóra undir stýri.. Fyrstu húsin sem við okkur blöstu handan vegabréfsskoðunar, að bensínstöðvunum undanskildum, höfðu stóra útstillingarglugga með neonlýsingu í bakgrunni og fáklæddar gínur. Gínurnar voru ekki úr plasti og varan sem boðið var uppá ekki fatakyns. Inni á milli voru svo skúrar með alls kyns skrani. Það var mjög súrrealískt að keyra á sextíu, til skiptis fram hjá vegabréfalausum hórum frá einhverju fyrrverandi Sóvétlýðveldinu og risavöxnum stöndum fullum af garðálfum. Þegar ég útmálaði þessa hryggilegu sjón fyrir Þjóðverja, sagði hann mér að hann hefði meiri húmor fyrir garðálfsstöndunum en hinni eftirlætisvöru landa sinna. Sölumenn garðálfanna eru upp til hópa asískir og hafa auk álfanna ríkulegt úrval geisladiska með þýskri músík sem bönnuð er í upprunalandi sínu. Þannig getur maður keypt öll helstu nýnasistaböndin á niðursettu verði – af Vietnama. Ef menn vilja handfjatla siðferðilega hnignun, er Teplice the place to be.
Klukkan var orðin æði margt þegar við komumst yfir landamærin. Þar sem hefðbundnari túrismi er ekki mikill í Teplice, voru góð ráð fokdýr þegar kom að gististöðum. Úr varð að við þáðum gistingu á efri hæð einhvers konar spilavítis, sem þó var kennt við Amor og án eiginlegs opnunartíma. Þegar við spurðum eigandann hvort við gætum öll gist í einu þriggja manna herbergi, kom hann okkur í skilning um það, að eins lengi og við borguðum fyrirfram og fleygðum lyklinum í póstkassann fyrir klukkan ellefu næsta morgun, væri honum slétt sama hvort við værum þrjú, fjögur eða fimm og hvað við aðhefðumst þangað til. Stelpurnar vildu meina að ég hafi uppskorið skemmtilegar augngotur frá barþjóninum og félögum hans, þar sem ég húkti utandyra og gætti farangursins, fyrir að vera eina karldýrið í þessari hjörð. Það er samt mjög vanmetið starf að gæta farangurs þegar maður ferðast um á bíl með erlendum númeraplötum í Tékklandi. Við vorum búin að vera þar í hálfan sólarhring þegar brotist var inn í bílinn, á aðaltorgi smábæjar. Þjófurinn náði þó ekki að fullfremja ódæðið. Lögreglan stökkti honum á flótta og beið okkar við bílinn. Eftir tvo daga komumst við til Prag. Í Prag er töluð ítalska, þýska og enska. Við gistum við þægilegri aðstæður en á spilavíti Amors, fjórar nætur, og eina í enn einum smábænum í Suður-Bæheimi, áður en haldið var heim. Þetta var mjög fín ferð. Nú er ég aftur sestur við ritgerðarskrif, sem ljúka verður fyrir næstu viku, þegar skólinn hefst á ný.