Djöfuls kjaftæði!

Spáin fyrir laugardaginn var, gaf fyrirheit um vota handakrika og aukna bjórdrykkju. Hvort tveggja gekk eftir, en það var ekki hægt að lesa ævintýri næsta sólarhrings úr hækkandi kvikasilfrinu í hitamælinum. Ég var því ekkert ótrúlega spenntur fyrir að taka þátt í strategísku múvi til að ná góðu plássi við eitt af vötnunum sem umkringja borgina. Ég drattaðist samt á fætur á ofkristilegum tíma, sturtaði í mig svona tveimur lítrum af klór- og snefilefnablöndu eldhúskranans og þrammaði út á lestarstöð og var pungsveittur orðinn við komuna. Tveimur tímum síðar lá ég innan um bleika og blygðunarlausa Þjóðverja sem leyfðu sólinni að skína á óaðgengilegustu staði líkama sinna. Liepnitzsee við Wandlitz var einu sinni villuhverfi manna úr innsta hring flokksins í Austur-Þýskalandi. Nú laugar ótíndur almúginn sig í fyrrum vígðu vatninu og mannmergðin á bakkanum lítur út eins og sellátur.

Sex saman höfðum við skýlt okkur fyrir hádegissólinni í svölu vatninu, matast og legið í almennri leti fram undir kvöldmatarleyti. Fló, Þjóðverji sem hefur komið oftar hér við sögu, var að komast í kvíðakast. Klukkan var orðin sjö og úrslitaleikur þýska bikarsins átti að hefjast klukkan korter í níu. Ég hafði margsinnis gert plön um að sjá leik í Bundesligunni og við Fló lágum árangurslaust yfir E-bay í síðasta mánuði til að reyna að krækja í miða á undanúrslitaleik bikarsins, þar sem liðin okkar áttust við, Arminia Bielefeld og Bayern München. Mitt Bielefeld datt þar út gegn deildarmeisturunum, sem voru nú komnir alla leið á Ólympíuleikvanginn í Berlín til að berjast við Schalke um bikarinn. Fló hafði gefist upp á að finna miða fyrirfram, enda verðið fyrir löngu komið úr öllum tengslum við raunveruleikann – 300 evrur fyrir vont sæti. Hann hafði einhver óljós plön uppi um að ná í miða fyrir utan hliðið þegar skammt væri í leik og svartamarkaðsbraskarar farnir að örvænta. Ég sagði honum að ég væri til í að fara í þennan leiðangur með honum og sjá til hvort ég færi á leikinn. Planið var nokkurn veginn svohljóðandi: Ef við fengjum tvo miða á góðum prís, færum við báðir og fengjum okkur ábyggilega bratwurst og bjór í hálfleik, fengist einn myndi Fló fara og ég fá mér bratwurst og bjór á meðan hann horfði á leikinn, ef hvorugur okkar fengi miða myndum við fá okkur bratwurst og nokkra bjóra. Strax og við komum að lestarstöðinni í Wandlitz var orðið ljóst að við myndum aldrei koma á réttum tíma til að ná síðustu svartamarkaðsbylgjunni. Fló var orðinn svo vondapur að það var á honum að skilja að líklega fengjum við ekki einu sinni bratwurst og bjór.

Svartsýnisskýinu létti síður af okkur þegar við komum að leikvanginum. Framan við hliðið voru aðeins nokkrir draugfullir miðalausir stuðningsmenn og einn Tyrki sem sniglaðist innan um þá og var ófáanlegur til að taka þátt í prútti um miðana tvo sem hann bauð fram með hröðum hvíslum. Hálftími var liðinn af leiknum og hann vildi fá 150 evrur fyrir tvo miða. Illa tenntur maður með góða hormottu og skammbyssuklippingu íklæddur gallaefni, skreyttu Schalkemerkjum, frá toppi til táar tilkynnti vörðunum í ræðuformi að aldrei hefði hann upplifað aðra eins ósvinnu á þeim þrjátíu árum sem hann hafði stutt Schalke til sigurs, og að vera fleygt út af sjálfum bikarúrslitaleiknum fyrir þær sakir einar að hafa fengið sér bjór og brýnt raustina á aðdáendum Bayern, sem kynnu sig hvort eð er ekki. Með reglulegu millibili missti hann annan treflanna sem hann hafði um hálsinn og þurfti að gera hlé á einræðunni og beita miklum vilastyrk og jafnvægislistum til að veiða hann upp úr götunni. Í örvæntingu reyndi Fló að ná tali af öllum sem yfirgáfu leikvanginn, en flestir voru fýldir starfsmenn. Ég var hættur þátttökunni í miðaleitinni og snéri mér alfarið að atferlisrannsóknum á bjartsýnasta Tyrkja Berlínar og ofurölvi aðdáendum sem voru á nálum yfir hverju hrópi sem barst úr stúkunni. Úr hátalarakerfinu heyrðist að Bayern væri komið í eitt-núll. Úthýsti Schalkemaðurinn settis á jörðina og hárreytti sig þar til Schalke jafnaði nokkrum mínútum síðar.

Það var komin hreyfing innan við hliðin og mér skildist að kominn væri hálfleikur. Allt í einu kallar Fló til mín mjög æstur að hann sé kominn með tvo miða. Tveir karlar höfðu af einhverjum mjög undarlegum ástæðum orðið að yfirgefa dýrustu sæti leikvangsins í hálfleik. Þeir voru mjög fúsir til að láta miðana, en sögðu að það væri útilokað að komast inn á þeim þar sem þeir ógiltust þegar leikvangurinn væri yfirgefinn. Fló var aftur orðinn fyr og flamme yfir þessu öllu. Við ákváðum að reyna að komast inn um annað hlið, þar sem okkur þótti líklegt að verðir við aðalinnganginn hefðu séð okkur hvíslast á við Tyrkjann. Þrátt fyrir harmþrungna sögu og nokkra innlifun í leikrænum tilburðum var okkur vísað frá, þar sem miðar okkar tilheyrðu hvort eð er aðalinnganginum. Á leiðinni tilbaka klæddum við okkur í peysur til að þekkjast síður aftur. Fyrsta atlaga mistókst og vörðurinn vísaði okkur frá, en benti á yfirmann sinn. Það var góður maður - of góður fyrir starfið. Ég sagði honum hvernig komið væri fyrir okkur félögunum á minni brokkgengu þýsku. Við hefðum orðið að yfirgefa leikvanginn þegar fimm mínútur voru liðnar af fyrri hálfleik, þar sem kærasta Fló hefði lasnast og orðið að komast upp á hótel og að af og frá væri að nokkur hefði varað okkur við að yfirgefa leikvanginn. Fló hefði flogið alla leið frá Íslandi til að horfa á þennan tiltekna leik og var nú ákaflega miður sín, eins og á honum var að sjá. Þar sem hann kunni enga þýsku, útskýrði ég fyrir honum á íslensku hvernig málinu vatt fram á meðan á samræðum okkar yfirvarðarins stóð. Hann var svo ákaflega hneysklaður á þessum skorti á náungakærleika og velvild í garð ómálga túrista að hann gat ekki stunið upp nema einu og einu: ,,Djöfuls kjaftæði!” sem hann hafði samviskusamlega æft á göngunni milli hliða.

Yfirverðinum þótti augljóslega miður að svona skyldi hafa farið, en sagðist lítið geta gert. Í örvæntingu minni þreif ég upp kreditkortið sem miðarnir hefðu verið keyptir fyrir og íslenskt ökuskirteini og sagði honum að hann gæti flett þessu upp. Það kvað hann ógjörning, en tvísté fyrir framan okkur og klóraði sér í kollinum. Allt í einu kippti hann miðunum úr höndunum á mér. Ókei, sagði hann. Í hvaða hólfi sátuð þið? Ég sagðist bara hafa steingleymt númerinu í öllum spenningnum fyrir leik. Það fannst honum ekki nógu sennilegt og alls ekki nógu gott. Hann snéri miðanum við svo við blasti mynd af leikvanginum. Gæti ég bent á staðinn sem við höfðum setið? Ég hrærði með fingrinum, svo að skilja mátti að við hefðu setið á heilli langhlið. Ég beið eftir að hann segði okkur að snáfa, en hann virtist verða mjög hugsi yfir þessu og augljóslega hafði ég einhvern veginn aulast til að benda á réttu hliðina. Aftur varð hann strangur á svip. Þið sátuð þarna, sem sagt? Já, já. Við höfðum setið þar þangað til aumingja stelpan fékk svona í magann. Hvar er stigataflan? spurði hann ákveðinn. Ég var alveg pottþéttur á að þetta væri gildra og umlaði að þær væru nokkrar. Hann virtist ekki hafa heyrt það áður en Fló kippti í mig og benti lymskulega í austurátt. Hann var síðast á leikvanginum í mars. Í Austri. Auðvitað var stigataflan í austri, sagði ég, eins og vörðurinn hefði spurt mig hvað væru margir dagar í einni viku.
Við pössuðum okkur á að hlæja ekki fyrr en við vorum komnir vel inn fyrir hliðið. Skömmu eftir að við settumst í öndvegissætin okkar setti Bayern eitt og tók við bikarnum skömmu síðar. Upprunalegir eigendur miðanna höfðu náð að koma niður nokkrum bjórum í fyrri hálfleik og eftir leikinn skiluðum við glösunum þeirra og fengjum tvo nýja hvor og vel steikta Bratwurst fyrir skilagjaldið. Við settumst aftur upp í stúku og sungum hástöfum með aðdáendum Bayern. ,,Schade Schalke, alles ist vorbei, alles ist vorbei, alles ist vorbei!”