Svo fór sem fór

Svo fór ég í Eurovisionpartý á fimmtudaginn. Mér var seld hugmyndin undir þeim formerkjum að alls óvíst væri að Selma kæmist áfram í aðalkeppnina. Ég hafði að vísu ekki heyrt lagið, en fannst þetta samt fásinna hafandi lesið einhverjar fréttir á hinni bleslindu netútgáfu Morgunblaðsins (þar sem stjórnmálamenn hveða sér hljóðs og taka lísi á morgana) að þetta væri bara in the bag og menn væru helst að velta fyrir sér hvort ekki væri rétt að leyfa Siglfirðingum að halda Eurovision í Allanum á næsta ári, til að fá trafík í göngin og svona, og hverjir yrðu í skreytinganefnd.

Íslenskur húsráðandinn hló allt að því illkvittnislegum hlátri þegar úrslitin lágu fyrir. Ég skal vel viðurkenna að ég hafi kreppt tærnar þegar síðasta umslagið var opnað, en mér fannst svona eftir á að hyggja miklu skemmtilegra að heyra Gísla Martein með kökk í hálsinum lýsa vonbrigðum sínum, en hitt hefði verið. Enda var umsvifalaust stillt á Rás 2 á netinu til að hámarka sorgarklámið og ég hló manna hæst. Ég hélt reyndar með Írlandi – en þau höfðu fengið Betu Buff og rauðhærðan bróður Billy Elliott, með girt í görn, til að syngja fyrir sig.

Hvaða djöfulsins píp er þetta síðan alltaf í Selmu og öllu þessu liði sem fer þarna? Hvað hefur maður oft heyrt þennan súra söng um það að keppnin sé gjörbreytt og orðin að skrípaleik? Tja, álíka oft og maður hefur heyrt aðra syngja lagið sem Selma söng! Og hvenær var þetta eitthvað annað en skrípaleikur? Það vill bara svo til að fólkið á Balkanskaganum er að taka út sinn gleðibanka núna og ekki hægt að ætlast til þess að það kokgleypi eitthvað lag af Veggfóðurs-sándtrakkinu við fyrstu hlustun. Það er svo auðvitað síðasta sort að kenna myndatökumönnunum um hvernig fór – af því að dansinn sást ekki nógu vel. Ef sjónræni hlutinn er aðalatriðið í þessu, og allir sjá samhengið milli bers holds og landfræðilegrar legu landa annars vegar og stigagjafarinnar hins vegar, af hverju girðir þá íslenski keppandinn ekki bara niður um sig einu sinni og sér svo til hvað gerist. Ekki eigum við marga góða granna, þótt Skandinavar hafi alltaf gefið okkur stig af aumingjagæsku. Miðað við þróun keppninnar þá er ég klár á því að við munum sjá lifandi samfarir á sviðinu á næstu árum, því næst hópsamfarir, því næst samkynhneigðar samfarir, samkynhneigðar hópsamfarir. Svo ríður einhver mömmu sinni fyrir 12 stigin og er svo toppaður af keppanda Moldavíu sem ríður ömmu sinni. Sigurvegarinn í keppninni árið eftir að það gerist, mun standa einn á sviðinu með kassagítar, alklæddur, syngjandi frumsamið lag. Það kennir sagan okkur.

Grunnhugmyndin að baki þessari keppni er jafneinföld grunnhugmyndinni að baki fótbolta. Ekki getum við farið að láta eins og Bandaríkjamenn, sem vildu að lið fengju þrjú mörk ef skorað var stöngin inn og fleira í þeim dúr, þegar þeir áttu að halda heimsmeistarakeppni. Eurovision er ekki keppni í músík. Þetta er freakshow, en ekki nógu heiðarlegt sem slíkt. Ef svo væri hefði hinn helmingurinn minn, Norðmaðurinn, unnið þetta í gær. Ekki einasta voru þeir með besta lagið og sviðsframkomuna, heldur lak líka af þeim olíuborinn kynþokkinn, eins og þeirra var von og vísa. En það var auðvitað borin von.

Næst syngja, fyrir Íslands hönd, Leoncie og Geir Ólafs, lag eftir Jakob Frímann við texta Buttercup. Bakraddir verða Rut Reginalds og mamma hennar. Síðan verður Útvarpsnefnd klædd í netadræsur yfir G-strengi, með plastpjötlur á geirvörtunum og sundhettur í fánalitunum á meðan hún stígur dans sem Geirmundur Valtýs kóreógraferar. Einar Bárðar sér um almannatengslin og Dagur Sigurðsson handboltamaður verður tekinn með upp á móralinn. Það er bara verst að Gunnar Jökull getur ekki spilað doublebeatið sitt á einhverjar standpákur í bakgrunninum.
Hérna værum við að tala um keppni, og hægt að lýsa yfir þriggja daga þjóðarsorg og ævarandi boykotti Íslands á Eurovision ef það fengjust ekki 12 stig bæði frá Kýpverjum og Grikkjum.

Jæja Eirik, eigum við nokkuð að lesa þetta yfir? Ég bara hafði ekkert spes af mér að segja, en er samt hress. Reyndi að búa til myndaalbúm og setja þar inn nokkrar myndir sem ég hef tekið á hina frábæru digitalkameru sem ég fékk nýlega á spottprís. Ég virðist hafa klárað allt plássið sem síðan bauð uppá, með níu myndum og þær eru allar frá ferðalaginu mínu sem síðasta færsla snérist um. Kannski reyni ég að laga þetta eitthvað eða uppfæra, en hér er hægt að staðreyna að ég hef enn tvær hendur o.s.frv. Hér er slóðin í bili:
http://public.fotki.com/kiriE/