Lokahnykkur

Eftir harða skorpu í lærdóminum taldi ég mig þurfa að eiga nokkra daga aflögu til að kveðja Berlín og fólkið í henni. Erfiðast þótti mér líklega að segja bless við Berlínar-Eirik þótt ég voni að ég hafi komið bróðurpartinum af honum með mér í handfarangri. Ég hóf þó niðurtröppunarferlið á mjög góðri ferð til Kraká og snéri heim nokkurs vísari um hvernig maður ber sig að því að múta sig frá ímyndunarveikum lögregluþjónum - og það innan Evrópusambandsins. Þann 23. júlí snéri ég svo aftur til Berlínar og hélt afmælis- og kveðjuveislu sjálfum mér til heiðurs.

Klukkan níu á mánudagsmorgni var ég kominn út á Schönefeld-flugvöll með tæp sextíu kíló af farangri. Ég leitaði að fluginu mínu á skjánum og fann ekki. Gróf upp bókunarstaðfestingu og komst að því að vélin færi frá Tegel-flugvelli í hinum enda borgarinnar. Þessar nýju upplýsingar breyttu fínni tímaáætlun, sem innihélt staðgóðan morgunverð og hjartnæma kveðjustund, í leigubílahasar og þrístökksæfingar. Ég náði að tékka inn á réttum tíma, en rétt slefaði þó í vélina fyrir flugtak vegna gríðarlegs áhuga öryggisvarða á öllum handfarangrinum. Þeir gáfu tóninn fyrir það sem koma skyldi og lauk þessari helvítisreisu á því að tollverðir Leifsstöðvar inntu mig eftir skilríkjum til að sannreyna að ég hefði náð áfengiskaupaaldri. Kannski var það vegna þess að ég var enn með leifar af ég-er-fátækur-námsmaður-á-leiðinni-heimtilmín-og-á-ekki-fyrir-yfirvigtinni-brosinu framan í mér. Það stóð þó fyrir sínu. Rétt eins og lungnafyllin af íslensku sjávarlofti þegar ég steig útfyrir.
Síðan hef ég sleikt innan úr nokkrum skyrdollum og látið eldhúskranann renna óplagaður af samvisku heimsins.
Lokaorðin myndi ég vafalítið skrifa hér stílfærð, ef nokkur lokaorð væru á þessari reisu. Henni er bara hvergi nærri lokið ...

Ég þakka svo öllum þeim sem nenntu að lesa þetta hjá mér.
Bis Später!
Eirik