Ninguém para Benfica!

Lissabon er klofin borg. Mér var snemma gert ljóst, að hér yrðu menn að taka afstöðu. Þýddi þá lítið að skýla sér á bak við erlent vegabréf. Hér eru tveir litir, rétt eins og í South Central LA og í Smáíbúðarhverfi Reykjavíkur. Rauður eða grænn voru í boði. Benfica eða Sporting. Sporting hvað er nú það, ansaði ég og uppskar klapp á öxl eins og ég hefði tekið fyrsta smókinn fyrir hópinn. Nú varð að taka strákinn – Benficastrákinn – með á völlinn. Ég fór á leik sem átti að heita formsatriði, með þremur öðrum. Tvö ætluðu að sitja í þægilegum stúkusætum fyrir miðjum velli (en flestir þeir sem sitja fyrir miðjum velli, eru komnir til þess að horfa á leikinn). Þau voru bæði á því að ég ætti að greiða nokkrar aukaevrur fyrir miðann og fylgja þeim. Ég lét hins vegar undan hótunum um eilíflegar háðsglósur og fleira í þeim dúr frá þriðja manninum (helvítis þriðji maðurinn). Sá stendur mér nokkru nær, enda er hann laganemi í sama skóla og ég. Ókei, við skyldum kaupa ódýra miða og vera á bak við markið. ,,Mundu bara að taka af þér gleraugun,” sagði Pedro, einn hinna tveggja, þar sem leiðir skildu innan vallar ,,..Og í guðanna bænum ekki flagga þessari myndavél”. Jota, félagi minn og haldreipi næstu tvær klukkustundir gaf lítið fyrir þetta tal í fyrstu, og afskrifaði það sem undirróður og kvennahjal sem væri ekki sönnum Benficamönnum sæmandi. Hann stoppaði þó til að leggja mér línurnar áður en við löbbuðum niður tröppurnar að vellinum. Við værum í stúku einu alvöru aðdáenda þessa fornfræga félags, upplýsti hann. Hann benti á skammhliðina gegnt okkur. ,,Þetta eru Djöflarnir. Þeir eru fasistar og við hötum þá.” Jepp. Ekki fór á milli mála að Djöflarnir væru fasistar. Ég beið spenntur eftir að heyra hverjir VIÐ værum. ,,VIÐ ERUM NO NAME BOYS” kallaði Jota eftir því sem við fikruðum okkur niður með tröppunum. Ég leit í kringum mig. Einhvern veginn fannst mér sem það yrði örðugt fyrir mig að samsama mig hinum Nafnleysingjunum. Jota kynnti mig fyrir nokkrum. Ég gat ekki gert upp við mig hvort ég ætti að segja til nafns. Jota gerði mér ljóst að hann þekkti þá alla og þeir sig. Ég yrði því að mestu látinn í friði þótt ég væri náhvítu höfðinu hærri en flestir vallargestir og handhafi myndavélar. Ég yrði þó að átta mig á einu. Ef VIÐ skoruðum, eða brotið væri illa á OKKUR yrði ég að hlaupa niður í átt að girðingunni. Ástæða þess væri aðallega sú að það kæmu hinir til að gera. Það væri því ekki um annað að ræða en að hlaupa með, eða liggja undir restinni. ,,Þú verður að vera viðbúinn. Ertu ekki fullur?” spurði Jota. Ég reyndi að átta mig. Jú ætli ég sé ekki smáfullur. ,,Það er betra. Þá meiðir maður sig ekki.” Einmitt.
Það voru ekki liðnar nema nokkrar mínútur þegar einhverjum áhorfanda tók að leiðast þófið. Ég fékk skell á bakið og skellti mér á næsta mann. Ég leit aftur og sá hóp af harðjöxlum skellihlæjandi. ,,Þetta er frændi minn,” öskraði Jota. Alls skoruðum VIÐ fjórum sinnum og ég hljóp samviskusamlega í hvert skipti í átt að girðingunni, ryðjandi frá mér. Svo var ég faðmaður á leiðinni aftur á minn stað. Einn af vinum frændans var með ör í kinninni, sem ég hef síðan ákveðið, a.m.k. þessa bloggs vegna, að sé illa gróið skotsár. Það er alltaf gott að þekkja hrekkjusvínið, frekar en að lenda í því. Ég knúsaði því þennan litla morðingja samviskusamlega, hugsandi um að kannski fengi hann aldrei knús nema á heimaleikjum Benfica. Í hálfleik vildu menn vita hvort fótbolti þekkist á Íslandi. Ég hélt það nú og gat leitt þá í allan sannleik um það, að þótt við létum leikmennina að mestu um hlaupin þegar skorað væri, gæfu Berserkir Víkinga, No Name Boys lítið eftir. Þeim leist vel á það og frændi Jota, sem kvað vera einn af stofnendum Nafnleysingjanna sagði mér að félagið ætti vinafélög í flestum löndum. Liverpool væri félag Benficamanna á Englandi og yrði því ekki stofnað til slagsmála af þeirra hálfu í komandi evrópuleikjum. Það varð að óformlegu samkomulagi að ég yrði ættleiddur Nafnleysingi, en gallharður stuðningsmaður Víkings, Berserkur. Í seinni hálfleik hló ég með hrekkjusvínunum og faðmaði þau, milli þess sem ég lét dómarann vita að hann vaeri barnaníðingur, en umfram allt lærði ég fullt af nýjum portúgölskum blótsyrðum sem ég notaði á Pedro og sessunauta hans fyrir vallarmiðju eftir leik. Hef ég horft á alla Benficaleiki síðan, í sjónvarpinu og menn hallast að því að ég sé ,,happa”. Ég mun því reyna að fá miða á næsta evrópuleik.