derBerlinBericht

2008-06-13T14:06:00.002Z

HM-brjálæði og eitur í mínum beinum

2006-06-26T22:31:00.000Z

Mér varð vitaskuld ekki svefnsamt í gærnótt. Ég bý nálægt stærsta hringtorgi Lissabon, Marques de Pombal, og þar keyrðu menn um með blastaðar græjur vondu Europoppi, þeytandi lúðra, öskrandi slagorð sem vel hefði mátt fínpússa.
Geðveikir vísindamenn hafa klónað viðskiptavini De Palace.
Já nei.
PORTÚGAL KREISTI APPELSÍNURNAR! Það er fyrirsögnin í einu dagblaðinu hér í dag, en með þeim fylgir ca. 50 blaðsíðna úttekt á þeim 100 mínútum sem það tók landsliðið að tryggja sér sæti í átta liða úrslitum á HM.
Enginn kvartaði yfir hávaða í nótt. Ekki útilegumennirnir í strætóskýlunum. Ekki ég. Á einhverjum tímapunkti hékk ég sjálfur hálfur útum þaklúgu Mercedes Bens bifreiðar sem hefur hringað eigin kílómetramæli. Og það var sama hvað ég prófaði að öskra, alltaf brosti fólk á móti og tók heilshugar undir. Fasisminn lengi lifi! Já, já, já. Við erum öll barnaníðingar! Já, já, já.
Mjög gott partý.
Maður getur leyft sér þetta. Skólaskyldum mínum hér er nú lokið. Ég tók síðasta prófið mitt fyrir tíu dögum og hef legið yfir ölduspám til að athuga hvar ég gæti sjósett vanrækt brimbrettið. Það er ljóst (eða ekki) að ég hef aldrei verið jafn bronsaður og nú. Síðustu viku svaf ég í tjaldi við Peniche, vaknaði fyrir allar aldir og sörfaði eins og vindurinn (takist með fyrirvara) ásamt þremur Þjóðverjum.

Nokkrum dögum áður en ég lagði í þá ferð, hafði ég verið við sömu iðju hér rétt við Lissabon. Sem ég var frekar líkur Brad úr nágrönnum eftir ad hafa gripið öldu og látid skola mér langleiðina upp á fjöru, og við það að klifra aftur á bak til ad synda út ad nýju, steig ég ofan á þennan andskota:
http://en.wikipedia.org/wiki/Weeverfish
Kvikindið er med þrjá eitraða gadda sem það notar hiklaust á hvern þann sem hættir sér of nálægt thví. Ég fékk tvo í tána og ég get ímyndad mér ad tilfinningin sé svipud býflugnastungu og rafstuði samtímis med sársauka sem kemur í bylgjum. Ég hafdi heyrt ad madur aetti ad sjúga eitrið eda míga á það og ég valdi fyrri kostinn - saug sjálfan mig eins og kálfur í korter þar sem ég svamlaði um og, herðimennid sem ég er, elti öldur áfram í einar tíu mínútur áður en ég fór uppúr hálfvankaður. Um það leyti snéri sársaukinn aftur í hefndarhug og stóð í klukkustund með hléum. Því næst svitnaði ég galloni og fékk hausverk, velgju og skitu.
Þannig var nú það.

Erst kommt das Fressen

2006-04-02T21:31:00.000Z

Dann kommt die Moral.
Hvad gerir madur sem er kominn fram yfir sídasta skiladag á ritgerd sem hann er hálfnadur med? Hann skodar til daemis óopinbera heimasídu Nick Kamen og les ritdeilur á vefnum, baedi thaer sem thátttakendur skrifa eitthvad sem eikkad og tala adallega í brosköllum, og thaer sem tháttakendur skrifa vegna thess sem quod og tala adallega í frönskum skáldum. En fyrst og fremst tekur hann sér gódan tíma í ad elda:

Thví naest bloggar hann (en athugid, ad vegna thess hve hann er upptekinn getur hann ekki gefid sér tíma í ad faera skjöl á milli tölva, og thví verdur faerslan án íslenskra stafa).

Ad ödru leyti hefur ýmislegt snidugt drifid á nýlidna daga mína og mun ég vonandi drullast til ad uppfaera síduna og skrifa nokkud af thví um leid og ég hef afgreitt lýdraedishalla Evrópubandalagsins á 15 sídum, sem er nota bene :) ekki ósvipad efni ad staerd og spurningin... tja; á hverju eiga nýfaeddir von? En öllu tilgangslausari verdur thó ad játast. Og thó.

Ninguém para Benfica!

2006-03-09T09:28:00.000Z

Lissabon er klofin borg. Mér var snemma gert ljóst, að hér yrðu menn að taka afstöðu. Þýddi þá lítið að skýla sér á bak við erlent vegabréf. Hér eru tveir litir, rétt eins og í South Central LA og í Smáíbúðarhverfi Reykjavíkur. Rauður eða grænn voru í boði. Benfica eða Sporting. Sporting hvað er nú það, ansaði ég og uppskar klapp á öxl eins og ég hefði tekið fyrsta smókinn fyrir hópinn. Nú varð að taka strákinn – Benficastrákinn – með á völlinn. Ég fór á leik sem átti að heita formsatriði, með þremur öðrum. Tvö ætluðu að sitja í þægilegum stúkusætum fyrir miðjum velli (en flestir þeir sem sitja fyrir miðjum velli, eru komnir til þess að horfa á leikinn). Þau voru bæði á því að ég ætti að greiða nokkrar aukaevrur fyrir miðann og fylgja þeim. Ég lét hins vegar undan hótunum um eilíflegar háðsglósur og fleira í þeim dúr frá þriðja manninum (helvítis þriðji maðurinn). Sá stendur mér nokkru nær, enda er hann laganemi í sama skóla og ég. Ókei, við skyldum kaupa ódýra miða og vera á bak við markið. ,,Mundu bara að taka af þér gleraugun,” sagði Pedro, einn hinna tveggja, þar sem leiðir skildu innan vallar ,,..Og í guðanna bænum ekki flagga þessari myndavél”. Jota, félagi minn og haldreipi næstu tvær klukkustundir gaf lítið fyrir þetta tal í fyrstu, og afskrifaði það sem undirróður og kvennahjal sem væri ekki sönnum Benficamönnum sæmandi. Hann stoppaði þó til að leggja mér línurnar áður en við löbbuðum niður tröppurnar að vellinum. Við værum í stúku einu alvöru aðdáenda þessa fornfræga félags, upplýsti hann. Hann benti á skammhliðina gegnt okkur. ,,Þetta eru Djöflarnir. Þeir eru fasistar og við hötum þá.” Jepp. Ekki fór á milli mála að Djöflarnir væru fasistar. Ég beið spenntur eftir að heyra hverjir VIÐ værum. ,,VIÐ ERUM NO NAME BOYS” kallaði Jota eftir því sem við fikruðum okkur niður með tröppunum. Ég leit í kringum mig. Einhvern veginn fannst mér sem það yrði örðugt fyrir mig að samsama mig hinum Nafnleysingjunum. Jota kynnti mig fyrir nokkrum. Ég gat ekki gert upp við mig hvort ég ætti að segja til nafns. Jota gerði mér ljóst að hann þekkti þá alla og þeir sig. Ég yrði því að mestu látinn í friði þótt ég væri náhvítu höfðinu hærri en flestir vallargestir og handhafi myndavélar. Ég yrði þó að átta mig á einu. Ef VIÐ skoruðum, eða brotið væri illa á OKKUR yrði ég að hlaupa niður í átt að girðingunni. Ástæða þess væri aðallega sú að það kæmu hinir til að gera. Það væri því ekki um annað að ræða en að hlaupa með, eða liggja undir restinni. ,,Þú verður að vera viðbúinn. Ertu ekki fullur?” spurði Jota. Ég reyndi að átta mig. Jú ætli ég sé ekki smáfullur. ,,Það er betra. Þá meiðir maður sig ekki.” Einmitt.
Það voru ekki liðnar nema nokkrar mínútur þegar einhverjum áhorfanda tók að leiðast þófið. Ég fékk skell á bakið og skellti mér á næsta mann. Ég leit aftur og sá hóp af harðjöxlum skellihlæjandi. ,,Þetta er frændi minn,” öskraði Jota. Alls skoruðum VIÐ fjórum sinnum og ég hljóp samviskusamlega í hvert skipti í átt að girðingunni, ryðjandi frá mér. Svo var ég faðmaður á leiðinni aftur á minn stað. Einn af vinum frændans var með ör í kinninni, sem ég hef síðan ákveðið, a.m.k. þessa bloggs vegna, að sé illa gróið skotsár. Það er alltaf gott að þekkja hrekkjusvínið, frekar en að lenda í því. Ég knúsaði því þennan litla morðingja samviskusamlega, hugsandi um að kannski fengi hann aldrei knús nema á heimaleikjum Benfica. Í hálfleik vildu menn vita hvort fótbolti þekkist á Íslandi. Ég hélt það nú og gat leitt þá í allan sannleik um það, að þótt við létum leikmennina að mestu um hlaupin þegar skorað væri, gæfu Berserkir Víkinga, No Name Boys lítið eftir. Þeim leist vel á það og frændi Jota, sem kvað vera einn af stofnendum Nafnleysingjanna sagði mér að félagið ætti vinafélög í flestum löndum. Liverpool væri félag Benficamanna á Englandi og yrði því ekki stofnað til slagsmála af þeirra hálfu í komandi evrópuleikjum. Það varð að óformlegu samkomulagi að ég yrði ættleiddur Nafnleysingi, en gallharður stuðningsmaður Víkings, Berserkur. Í seinni hálfleik hló ég með hrekkjusvínunum og faðmaði þau, milli þess sem ég lét dómarann vita að hann vaeri barnaníðingur, en umfram allt lærði ég fullt af nýjum portúgölskum blótsyrðum sem ég notaði á Pedro og sessunauta hans fyrir vallarmiðju eftir leik. Hef ég horft á alla Benficaleiki síðan, í sjónvarpinu og menn hallast að því að ég sé ,,happa”. Ég mun því reyna að fá miða á næsta evrópuleik.

Nýtt útsýni

2006-02-28T00:18:00.000Z

Við lifum á tímum sérhæfingar. Hingað til sýnist mér ég hafa náð að sérhæfa mig að einu leyti. Vinkona mín, sem vinnur sem aðstoðarmaður kjörins fulltrúa lýðsins á Evrópuþinginu, á mála ítalska kommúnistaflokksins, staðfesti það sem mig hafði grunað. Að hennar sögn er ér blautur draumur á þeim bænum. Þar sem ég hef náð að uppfæra eilífðarstúdentinn, manngerð sem hefur lengi verið á kreiki, í splúnkunýja; eilífðarskiptinemann. Hér skrifar holdtekja fjórfrelsisins. Verst að ég legg lítið af mörkum, en það frétta þeir sem betur fer ekki í Brussel. Þannig eru flestar draumkuntur – þær standast ekki nánari skoðun. Til þessa sérhæfingaferlis míns heyra tíðir flutningar. Enn á ný hef ég hrúgað ,,aleigunni” í nokkra plastpoka og fært mig um set. Kominn í nýtt húsnæði (að sjálfsögðu tímabundið). Joao, vinur Mörtu, brá sér til Brasilíu um óákveðinn tíma og eftir tveggja sólarhringa hreingerningar var íbúðin orðin þannig að maður yrði ekki sviptur forræði yfir börnum sem hér dveldust, ef nokkur væru. Íbúðin er í gamalgrónu hverfi. Húsin eru jafnaldrar íbúa sinna. Joao er því hluti af endurnýjuninni. Það er kostulegt að labba um göturnar innan um gamlingja og ungt fólk. Það er eins og keðjan hafi verið rofin og börn gamlingjanna, foreldrar unglinganna, séu týndi hlekkurinn. Ég tek daglega stórsvigsæfingu, takandi framúr titrandi gamalmennum, á leiðinni í skólann. Svo kemur sunnudagur. Þá er stationbílunum hrúgað eftir gangstéttunum, stuðara við stuðara, þegar heimsækja á afa eða ömmu (sjaldast bæði). ,,Nei sko, er þetta ekki barn þarna?!?”
Fyrir bragðið kvað glæpatíðni vera í hærri kantinum hér, þar sem fíklar vita að velheppnað rán er auðframið með því að ota naglaklippum að sjóndöprum frúm sem lúra á lífeyrinum. Því miður deila þær fyrsta til öðru sætinu á óskalista ræningjanna, með útlendingum. Joao ráðlagði mér því að skilja greiðslukort jafnan eftir heima og segist tala af biturri reynslu þótt innfæddur sé. Hann segir áberandi fylgni hafa verið milli skeggvaxtar síns og ránstilrauna. Þannig er mál með vexti, að Joao er ákaflega smáfríður og barnalegur í framan. Alskegg sem hann skartar jafnan, ræktar hann því ekki aðeins til að geta fengið áheyrn jafnaldra sinna á börum borgarinnar, það þjónar einnig sem nokkurs konar vörn gegn ódæðismönnum, sem leggjast helst á minni máttar. Þótt ég hafi verið duglegur í hinum B-vítamínríka bjór, myndi gróin efrivörin á mér líklega aðeins fæla kvenmenn. Ég geymi því kortin í eldhússkúffu og reima skóna eftir miðnætti, svartsýnn sem ég er.

Everything counts...

2006-02-14T01:42:00.000Z

Mitt daglega líf hér í Lissabon, mun samkvæmt nýjustu fregnum hefjast á morgun.
Minn fyrsti dagur á portúgölskunámskeiði. Enn get ég ekki hóstað á portúgölsku án hreims. Hvað þá uppskorið nema góðlátleg bros eða valdið afgreiðslufólki heilahristingi með framburði mínum á þriggjaatkvæðaorði?
Sjáum hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Finnur vinur minn var hér í tíu daga og voru þeir bestaðir í túrisma af öllum gerðum. Við náðum að taka vænan hring um Suður-Portúgal, með viðkomu á Algarve (þar tala menn ensku (og líklega hrafl í íslensku)) og skruppum til Portó. Vafalaust eru þetta einhverjir innihaldsríkustu dagar sem ég hef lifað, þótt ég sé enn að átta mig á því.

Við urðum vitni að nauðgun, sem enn mun ókærð. Fullorðinn strútur ,,tók á” strýtu með svo miklum fyrirgangi að klósettsenur Rocco Siffredi yrðu eins og ástarsena í Teletubbiesþætti í samanburði. Ég náði myndskeiði af athæfinu, en því miður er ekkert hljóð á upptökunni og fer þar stór þáttur af hryllingnum sem haldið hefur fyrir mér vöku síðustu nætur.
Hér er hins vegar hluti af forleiknum – þar sem strúturinn lætur Finn (í gervi japansks túrista) vita af því að ef hann stígur fæti inn fyrir girðinguna muni hann eiga sig á fæti. Nánar tiltekið myndi Finnur uppskera pungspark og verða markeraður til lífstíðar af hinni einu tá strútsfótarins. Ekki er útilokað að Finnur hefði í kjölfarið orðið að kveðja endaþarmssveindóm sinn að eilífu (en það eru einungis getgátur).

Eigi alllöngu síðar afrekaði Finnur að verða veitt tiltal fyrir ölvunarakstur undir stýri klessubíls á einhverri stórfurðulegri sveitahátíð. Þótt hann hafi verið gripinn glóðvolgur í það skiptið, þóttumst við endranær eiga nokkrar málsbætur í því að hvers kyns áfengi væri til að kála öllu kviku (og óíslensku) sem kynni að bærast í mögum okkar eftir að hafa innbyrt framandi fæðu í kílóavís, allt frá önd í eigin blóði, til svínainnyfla og annarra rétta sem Gísla á Uppsölum þætti viðbjóður. Þó að ekki hafi verið vant hefðbundnari og bragðbetri rétta.

Þessi sýnishorn verða að nægja að sinni, ef nokkur á að nenna að lesa þetta. Há- / lokapunktur heimsóknar Finns og hin formlega afsökun hans fyrir verunni hér, eins haldlítil og hún kann að þykja í eyrum þeirra sem kunna lítt að meta sígilda tónlist, voru tónleikar Depeche Mode. Um þá get ég ekkert skrifað, enda ekki í mínu valdi að finna þeim hæfandi orð.

... in large amounts.

Hin eilífa endurkoma

2006-01-30T15:14:00.000Z

Vissulega hefði ég uppfært þessa síðu fyrr ef ég hefði sest niður í einrúmi annars staðar en á klósetti síðustu vikur. Ég er sum sé kominn til Portúgals. Héðan ætla ég að reyna að uppfæra síðuna af sömu óreglu og ég gerði í Þýskalandi. Þetta ferðalag mitt er víst framhaldssaga Berlínarskýrslnanna alræmdu og ég ætla því að leyfa nafninu að haldast.

Af mér er það að frétta að ég hef látið teyma mig hugsunarlaust þvers og kruss um þetta fagra land, allt frá hingaðkomu minni.
Og mikið hefur mér verið kalt.
Fagurgali hennar Mörtu og sírenusöngur, sem heita má helsta aðdráttarafl þessa staðar í mínum huga, hefur reynst standa á brauðfótum í raunveruleikanum.
Hér átti maður vart að geta rétt úr höndunum án þess að á mann félli fíkja eða ofþroskað epli. Ef skrúfað væri frá krana myndi flæða úr honum árgangsrauðvín eða bjór. Af einskærum orkusparnaði notast menn einungis við fornöfn þar sem kæfandi hitinn býður ekki upp á margmæli (auk þess þykir púkó að skarta mikið færri en fjórum eftirnöfnum og einni Maríu einhvers staðar innskotinni).
Mitt helsta áhyggjuefni við pökkun var, í þessu ljósi, hvort sólarolían væri með í för, sandalar og sundskýla.

Ég komst að því þegar ég vaknaði fyrsta morguninn í Lissabon, að tærnar á mér væru hvorki vakandi né ferðbúnar sakir kals. Kuldinn hefur einungis magnast. Ólíkt Íslendingum, sem sækja INN í ylinn þegar mestu vetrarfrost ganga yfir, fara Portúgalir ÚT til að hlýja sér. Ég hef enn ekki séð hús með almennilegri kyndingu og þar sem ég er kulvís maður ligg ég oftast eins og farlama gamalmenni utan í gashitaranum sem ætlað er að hita um ótal fermetra í húsum með lofthæð sem léti Jóhanni Risa finnast hann allur hinn eðlilegasti. Tréin eru ávaxtalaus og eru augljóslega að drepast úr kulda. Úr krananum rennur klórað vatn og ódrykkjarhæft, menn tala hér svo mikið og hratt að ég er sums staðar álitinn daufdumbur. Eina skiptið sem ég smeygði mér í sundskýluna var þegar nærbuxurnar kláruðust áður en ég náði að þvo af mér.

Auðvitað hef ég átt margt vantalað við herra Celsius í gegnum tíðina, en djöfullinn sjálfur! Maður rétt bregður sér af landi brott og þá tekur samstundis að kyngja niður snjó á Íslandi, sem væri ágætistilbreyting fyrir skíðaáhugamann.
Ekki það að ég hefði neitt við það að athuga ef hér væri hlýtt í veðri. En nei. Í gær náði kuldakastið hámarki og hér í Lissabon snjóaði í gær!!!
Við skulum átta okkur á því áður en lengra er haldið, að í sögð eru sagnfræðiblandin ævintýri af viðbrögðum kónga og fyrirmenna við snjókomu í fyrndinni og Marta á eldgamla frænku sem notar ekkert tækifæri ónýtt til að segja frá síðustu snjókornum sem hröpuðu að bráð(n)um bana hér í borg fyrir einum fimmtíu árum.

Það er allvíst að ég mun hvorki segja eigin barnabörnum né öðrum þessa verðandi goðsögn, nema hvað varðar viðbrögð fólksins, sem flykktist út í glugga með klöppum og hlátri og út á götu til að snerta snjóinn. Væri ég spurður álits myndi ég segja að þessi ofankoma væri í besta falli illa klæddir regndropar, eða e.k. slyddulíki, fremur en snjór. En forsíður helstu dagblaða borgarinnar tala öðru máli.
Mér er sagt að í næsta mánuði muni veður fara hlýnandi, þótt sögur um áfengt kranavatn hafi verið dregnar tilbaka.

Að öllu gamni slepptu fer mjög vel um mig hér á þessum stað og mér líst vel á næstu mánuði. Skólinn byrjar í febrúar og þar virðast menn sallarólegir yfir öllu saman. Ég reyni því að nýta tímann til að beygja sagnir.
Eftir innan við tvær vikur verð ég kominn í nýtt, ,,varanlegt húsnæði” og nettengdur á alla vegu og þá verður hér bloggað.
Guð blessi ykkur.
Eirik

Lokahnykkur

2005-07-30T03:05:00.000Z

Eftir harða skorpu í lærdóminum taldi ég mig þurfa að eiga nokkra daga aflögu til að kveðja Berlín og fólkið í henni. Erfiðast þótti mér líklega að segja bless við Berlínar-Eirik þótt ég voni að ég hafi komið bróðurpartinum af honum með mér í handfarangri. Ég hóf þó niðurtröppunarferlið á mjög góðri ferð til Kraká og snéri heim nokkurs vísari um hvernig maður ber sig að því að múta sig frá ímyndunarveikum lögregluþjónum - og það innan Evrópusambandsins. Þann 23. júlí snéri ég svo aftur til Berlínar og hélt afmælis- og kveðjuveislu sjálfum mér til heiðurs.

Klukkan níu á mánudagsmorgni var ég kominn út á Schönefeld-flugvöll með tæp sextíu kíló af farangri. Ég leitaði að fluginu mínu á skjánum og fann ekki. Gróf upp bókunarstaðfestingu og komst að því að vélin færi frá Tegel-flugvelli í hinum enda borgarinnar. Þessar nýju upplýsingar breyttu fínni tímaáætlun, sem innihélt staðgóðan morgunverð og hjartnæma kveðjustund, í leigubílahasar og þrístökksæfingar. Ég náði að tékka inn á réttum tíma, en rétt slefaði þó í vélina fyrir flugtak vegna gríðarlegs áhuga öryggisvarða á öllum handfarangrinum. Þeir gáfu tóninn fyrir það sem koma skyldi og lauk þessari helvítisreisu á því að tollverðir Leifsstöðvar inntu mig eftir skilríkjum til að sannreyna að ég hefði náð áfengiskaupaaldri. Kannski var það vegna þess að ég var enn með leifar af ég-er-fátækur-námsmaður-á-leiðinni-heimtilmín-og-á-ekki-fyrir-yfirvigtinni-brosinu framan í mér. Það stóð þó fyrir sínu. Rétt eins og lungnafyllin af íslensku sjávarlofti þegar ég steig útfyrir.
Síðan hef ég sleikt innan úr nokkrum skyrdollum og látið eldhúskranann renna óplagaður af samvisku heimsins.
Lokaorðin myndi ég vafalítið skrifa hér stílfærð, ef nokkur lokaorð væru á þessari reisu. Henni er bara hvergi nærri lokið ...

Ég þakka svo öllum þeim sem nenntu að lesa þetta hjá mér.
Bis Später!
Eirik

Prófstíll

2005-07-12T19:26:00.000Z

Það hringdi í mig maður frá þýska lyfjafyrirtækinu Bayer og bauð mér ókeypis þátttöku í lyfjaþróunarverkefni. Um er ræða stíla sem eiga að virka gegn prófleiðindum.
Þýskuskilningur minn stenst fyllilega þær kröfur sem daglegt amstur útheimtir. Mér sýnist ég þó eiga eitthvað í land með að skilja læknamál. Ég hélt að einu aukaverkanirnar væru eymsli í endaþarmi.

Bræðingurinn

2005-07-05T16:06:00.000Z

Ég er hvorki það andlega né líkamlega skar sem ég hafði séð fyrir mér, eftir hátíðina Fusion. Þetta var allt ákaflega hippískt. Mikið af hálfberu fólki á sýru sem eldaði veganmat oní hvert annað. Ég reif mig bara rétt aðeins úr fötunum til að sýna lit, át töluvert af veganmat en fór viljandi á mis við sýruna einsog reyndar langflestir þarna. Fínt að vera á tónlistarhátíð þar sem maður þekkti ekkert af böndunum sem spiluðu. Þegar ég fór á Hróarskeldu um árið, var ég alltaf á harðahlaupum milli sviða, en þarna gat mér ekki staðið meira á sama hvað var um að vera. Sá þó nokkur mjög góð bönd sem hétu ábyggilega öll eitthvað.

Hátíðin sjálf og framkvæmd hennar er eiginlega alveg ævintýraleg. Hún er skipulögð af litlu hippasamfélagi og fer fram á eldgömlum herflugvelli. Hún er níu ára gömul og gengur nú svo vel að hipparnir gátu keypt landið og býr þar nú slæðingur þeirra. Mosavaxin flugskýlin eru fullkomin sem svið, leikhús, kvikmyndahús eða hvaðeina annað. Starfsmenn eru allir sjálfboðaliðar. Hver hátíðargestur fær endurgreiddan hluta miðaverðsins fyrir að skila af sér ruslapoka fyrir heimferð. Ekkert stórfyrirtæki á hlutdeild í hátíðinni og þess í stað er hverjum sem vill leyft að selja mat og annan varning á svæðinu, að lágmarksskilyrðum uppfylltum. Það þýðir að að hamborgari,franskar og drykkur er töluvert frá 1500 kallinum sem maður á að venjast í Vestmannaeyjum eða þess háttar græðgissamkundum. Ég sé það líka ekki fyrir mér að lögreglan gæti látið fimm-sex Herjólfsdali fulla af fólki, afskiptalausa í þrjá daga , eins og þarna. Alltaf jafnfallegt þegar fólk getur skemmt sér friðsamlega.

Það er hins vegar ekki alltaf Fusion og nú þegar ég er formlega búinn að hrista af mér svefnleysi helgarinnar, er að sigla inn í brotsjó prófa og verkefna næstu vikurnar, áður en ég flýg heim þann 25.
Það verður nú aldeilis ...

Skelfileg tvíhyggja - líkamleg uppbót með uppstúfi

2005-06-30T21:02:00.000Z

Ég er víst alltaf að leita að föðurímynd!
-
Fór út að skokka áðan til að reyna að bæta líkamanum það upp fyrirfram að ég hafi platað hann með mér á tónlistarhátíð yfir helgina. Eitthvað voða alternativt dæmi. Svo alternativt að áðan sagði kona í útvarpinu að það væru þarna nokkur heimsfræg bönd og ég hvorki þekki nokkurt þeirra né þekki nokkurn sem þekkir nokkurt þeirra. Svo hef ég þar að auki tvisvar troðið mér út á hangikjöti síðasta sólarhringinn. Ég hefði betur tæmt uppí mig öskubakka og skolað innihaldinu niður með olíu úr djúpsteikingarpottinum af Staldrinu. Ég held að mér sé loksins að skiljast hvað vélindabakflæði er. En ég held að þremenningur Brian Tracy, sá sem skírði bókina sína "Líkami fyrir lífið", hafi átt kollgátuna. Hann er víst þarna til að láta jaska sér út helvískur.

Heimsóknatími

2005-06-23T01:03:00.000Z

Tölvuheilmyndin bókstaflega sem ég reyni að varpa hér upp er alltaf hringuð af fyrirmynd sinni á hlaupunum. Vegna þess hvað klukkan er margt ætla ég að leyfa þessari upphafssetnigu að standa. Haha! Ekki það að þetta sé ekki hverju orði sannara. Síðustu vikur hafa liðið alltof hratt og ég get ómögulega rifjað þær upp nema í símskeytastíl. Fór til Amsterdam STOP Kom við í Bielefeld STOP Nei það er eiginlega ekki hægt að setja stopp eftir það. Ég er hadj! Bielefeld maður! Síðan RÚV hætti að eiga fyrir ensku úrvalsdeildinni hef ég fylgst með Arminiu Bielefeld rísa og hníga eins og móðurbrjóst sem ég gat nú loksins handfjatlað. Mér hafði verið sagt frá því af sigldum manni að í Bielefeld sæist ekki mikill munur á rassi fólks og andliti og að staðurinn væri með öllu óeftirminnilegur. Þetta er bara bull. Eða hefur einhver séð rass með skegg og sítt að aftan (ekki svara þessu)? Þarna slær hjarta þess Þýskalands sem ég bjóst við að hitta fyrir þegar ég munstraði mig á MS Erasmus STOP Sægeðið var með í för og var viku lengur á meginlandinu en Prjónn, Þröllur og Jolli STOP Stopp STOP Menn læra seint að setja stoppið á réttan stað STOP En djöfulli gaman hjá okkur samt STOP Raunar var þetta alltof stutt stopp STOP Þremur dögum síðar var ég í mátulegu ástandi til að taka á móti mömmu gömlu og ömmu, sem tóku túrismann fastari tökum og sáu einhvern veginn aldrei í gegnum gamla Æi-heyrðu-ég-hef-bara-gleymt-veskinu-heima-trikkinu. Ætli ég hafi ekki borðað hitaeiningaskammt Auðunar Kópavogströlls síðustu vikurnar? Rétt bráðum tekur meinlætalifnaðurinn aftur við. Ekki á morgun heldur hinn. Á morgun tek ég aftur á móti á móti annarri útgáfu af genakokteilnum sem ég var hristur saman úr. Marthe systir kemur til að heimsækja okkur þremenningana, mig, Hennes og Mauritz, en verður þvert á hvað hún heldur pískuð áfram í tilfinningasnauðum túrisma myrkranna á milli. Svo má kannski fylgja að lokum, fyrir þá sem eiga auðvelt með að gleðjast yfir þrautum samferðamanna sinna, að ég er alelda undan sólbruna og moskítóbitum. Ég var tekinn með í illa ígrundaða útilegu við vatn í fyrradag undir slagorðinu:
Kveðjupartý. Vodki í nýkreistum appelsínusafa eins og þú getur í þig látið.
Ókeypis appelsínusafann mátti rekja til mannlegs harmleiks. Nicola vinur minn hafði keypt hundrað kíló af appelsínum til að kreista og selja glasið á eina evru við fjölsóttan baðstað. Hann ,,valdi" eina skýjaða dag vikunnar, seldi þrjú glös og varð því að kreista appelsínurnar sem lágu undir skemmdum ókeypis í kveðjupartýinu. Hann kenndi útganginum á viðskiptafélaga sínum og taugaveikluðum hundi þess sama um ófarirnar og hefur nú slitið samstarfinu, skilað vélinni og reynt að höstla appelsínurnar á aðra í bransanum. Nokkur glös af þessum fína safa höfnuðu í mínum belgi, en sú skammvinna ánægja sem drykkja þeirra yfir kolólöglegum varðeldi á annarra manna jörð fól í sér, getur tæpast talist vega upp á móti því að liggja næturlangt mókandi sláandi spastísk vindhögg á vanga sér án þess að mýfluga fylgi með í kaupunum. Því er líka ekki að neita að mýbit eru nógu óþolandi án þess að þau séu sólbrunnin ofan í kaupið STOP

Djöfuls kjaftæði!

2005-05-30T20:55:00.000Z

Spáin fyrir laugardaginn var, gaf fyrirheit um vota handakrika og aukna bjórdrykkju. Hvort tveggja gekk eftir, en það var ekki hægt að lesa ævintýri næsta sólarhrings úr hækkandi kvikasilfrinu í hitamælinum. Ég var því ekkert ótrúlega spenntur fyrir að taka þátt í strategísku múvi til að ná góðu plássi við eitt af vötnunum sem umkringja borgina. Ég drattaðist samt á fætur á ofkristilegum tíma, sturtaði í mig svona tveimur lítrum af klór- og snefilefnablöndu eldhúskranans og þrammaði út á lestarstöð og var pungsveittur orðinn við komuna. Tveimur tímum síðar lá ég innan um bleika og blygðunarlausa Þjóðverja sem leyfðu sólinni að skína á óaðgengilegustu staði líkama sinna. Liepnitzsee við Wandlitz var einu sinni villuhverfi manna úr innsta hring flokksins í Austur-Þýskalandi. Nú laugar ótíndur almúginn sig í fyrrum vígðu vatninu og mannmergðin á bakkanum lítur út eins og sellátur.

Sex saman höfðum við skýlt okkur fyrir hádegissólinni í svölu vatninu, matast og legið í almennri leti fram undir kvöldmatarleyti. Fló, Þjóðverji sem hefur komið oftar hér við sögu, var að komast í kvíðakast. Klukkan var orðin sjö og úrslitaleikur þýska bikarsins átti að hefjast klukkan korter í níu. Ég hafði margsinnis gert plön um að sjá leik í Bundesligunni og við Fló lágum árangurslaust yfir E-bay í síðasta mánuði til að reyna að krækja í miða á undanúrslitaleik bikarsins, þar sem liðin okkar áttust við, Arminia Bielefeld og Bayern München. Mitt Bielefeld datt þar út gegn deildarmeisturunum, sem voru nú komnir alla leið á Ólympíuleikvanginn í Berlín til að berjast við Schalke um bikarinn. Fló hafði gefist upp á að finna miða fyrirfram, enda verðið fyrir löngu komið úr öllum tengslum við raunveruleikann – 300 evrur fyrir vont sæti. Hann hafði einhver óljós plön uppi um að ná í miða fyrir utan hliðið þegar skammt væri í leik og svartamarkaðsbraskarar farnir að örvænta. Ég sagði honum að ég væri til í að fara í þennan leiðangur með honum og sjá til hvort ég færi á leikinn. Planið var nokkurn veginn svohljóðandi: Ef við fengjum tvo miða á góðum prís, færum við báðir og fengjum okkur ábyggilega bratwurst og bjór í hálfleik, fengist einn myndi Fló fara og ég fá mér bratwurst og bjór á meðan hann horfði á leikinn, ef hvorugur okkar fengi miða myndum við fá okkur bratwurst og nokkra bjóra. Strax og við komum að lestarstöðinni í Wandlitz var orðið ljóst að við myndum aldrei koma á réttum tíma til að ná síðustu svartamarkaðsbylgjunni. Fló var orðinn svo vondapur að það var á honum að skilja að líklega fengjum við ekki einu sinni bratwurst og bjór.

Svartsýnisskýinu létti síður af okkur þegar við komum að leikvanginum. Framan við hliðið voru aðeins nokkrir draugfullir miðalausir stuðningsmenn og einn Tyrki sem sniglaðist innan um þá og var ófáanlegur til að taka þátt í prútti um miðana tvo sem hann bauð fram með hröðum hvíslum. Hálftími var liðinn af leiknum og hann vildi fá 150 evrur fyrir tvo miða. Illa tenntur maður með góða hormottu og skammbyssuklippingu íklæddur gallaefni, skreyttu Schalkemerkjum, frá toppi til táar tilkynnti vörðunum í ræðuformi að aldrei hefði hann upplifað aðra eins ósvinnu á þeim þrjátíu árum sem hann hafði stutt Schalke til sigurs, og að vera fleygt út af sjálfum bikarúrslitaleiknum fyrir þær sakir einar að hafa fengið sér bjór og brýnt raustina á aðdáendum Bayern, sem kynnu sig hvort eð er ekki. Með reglulegu millibili missti hann annan treflanna sem hann hafði um hálsinn og þurfti að gera hlé á einræðunni og beita miklum vilastyrk og jafnvægislistum til að veiða hann upp úr götunni. Í örvæntingu reyndi Fló að ná tali af öllum sem yfirgáfu leikvanginn, en flestir voru fýldir starfsmenn. Ég var hættur þátttökunni í miðaleitinni og snéri mér alfarið að atferlisrannsóknum á bjartsýnasta Tyrkja Berlínar og ofurölvi aðdáendum sem voru á nálum yfir hverju hrópi sem barst úr stúkunni. Úr hátalarakerfinu heyrðist að Bayern væri komið í eitt-núll. Úthýsti Schalkemaðurinn settis á jörðina og hárreytti sig þar til Schalke jafnaði nokkrum mínútum síðar.

Það var komin hreyfing innan við hliðin og mér skildist að kominn væri hálfleikur. Allt í einu kallar Fló til mín mjög æstur að hann sé kominn með tvo miða. Tveir karlar höfðu af einhverjum mjög undarlegum ástæðum orðið að yfirgefa dýrustu sæti leikvangsins í hálfleik. Þeir voru mjög fúsir til að láta miðana, en sögðu að það væri útilokað að komast inn á þeim þar sem þeir ógiltust þegar leikvangurinn væri yfirgefinn. Fló var aftur orðinn fyr og flamme yfir þessu öllu. Við ákváðum að reyna að komast inn um annað hlið, þar sem okkur þótti líklegt að verðir við aðalinnganginn hefðu séð okkur hvíslast á við Tyrkjann. Þrátt fyrir harmþrungna sögu og nokkra innlifun í leikrænum tilburðum var okkur vísað frá, þar sem miðar okkar tilheyrðu hvort eð er aðalinnganginum. Á leiðinni tilbaka klæddum við okkur í peysur til að þekkjast síður aftur. Fyrsta atlaga mistókst og vörðurinn vísaði okkur frá, en benti á yfirmann sinn. Það var góður maður - of góður fyrir starfið. Ég sagði honum hvernig komið væri fyrir okkur félögunum á minni brokkgengu þýsku. Við hefðum orðið að yfirgefa leikvanginn þegar fimm mínútur voru liðnar af fyrri hálfleik, þar sem kærasta Fló hefði lasnast og orðið að komast upp á hótel og að af og frá væri að nokkur hefði varað okkur við að yfirgefa leikvanginn. Fló hefði flogið alla leið frá Íslandi til að horfa á þennan tiltekna leik og var nú ákaflega miður sín, eins og á honum var að sjá. Þar sem hann kunni enga þýsku, útskýrði ég fyrir honum á íslensku hvernig málinu vatt fram á meðan á samræðum okkar yfirvarðarins stóð. Hann var svo ákaflega hneysklaður á þessum skorti á náungakærleika og velvild í garð ómálga túrista að hann gat ekki stunið upp nema einu og einu: ,,Djöfuls kjaftæði!” sem hann hafði samviskusamlega æft á göngunni milli hliða.

Yfirverðinum þótti augljóslega miður að svona skyldi hafa farið, en sagðist lítið geta gert. Í örvæntingu minni þreif ég upp kreditkortið sem miðarnir hefðu verið keyptir fyrir og íslenskt ökuskirteini og sagði honum að hann gæti flett þessu upp. Það kvað hann ógjörning, en tvísté fyrir framan okkur og klóraði sér í kollinum. Allt í einu kippti hann miðunum úr höndunum á mér. Ókei, sagði hann. Í hvaða hólfi sátuð þið? Ég sagðist bara hafa steingleymt númerinu í öllum spenningnum fyrir leik. Það fannst honum ekki nógu sennilegt og alls ekki nógu gott. Hann snéri miðanum við svo við blasti mynd af leikvanginum. Gæti ég bent á staðinn sem við höfðum setið? Ég hrærði með fingrinum, svo að skilja mátti að við hefðu setið á heilli langhlið. Ég beið eftir að hann segði okkur að snáfa, en hann virtist verða mjög hugsi yfir þessu og augljóslega hafði ég einhvern veginn aulast til að benda á réttu hliðina. Aftur varð hann strangur á svip. Þið sátuð þarna, sem sagt? Já, já. Við höfðum setið þar þangað til aumingja stelpan fékk svona í magann. Hvar er stigataflan? spurði hann ákveðinn. Ég var alveg pottþéttur á að þetta væri gildra og umlaði að þær væru nokkrar. Hann virtist ekki hafa heyrt það áður en Fló kippti í mig og benti lymskulega í austurátt. Hann var síðast á leikvanginum í mars. Í Austri. Auðvitað var stigataflan í austri, sagði ég, eins og vörðurinn hefði spurt mig hvað væru margir dagar í einni viku.
Við pössuðum okkur á að hlæja ekki fyrr en við vorum komnir vel inn fyrir hliðið. Skömmu eftir að við settumst í öndvegissætin okkar setti Bayern eitt og tók við bikarnum skömmu síðar. Upprunalegir eigendur miðanna höfðu náð að koma niður nokkrum bjórum í fyrri hálfleik og eftir leikinn skiluðum við glösunum þeirra og fengjum tvo nýja hvor og vel steikta Bratwurst fyrir skilagjaldið. Við settumst aftur upp í stúku og sungum hástöfum með aðdáendum Bayern. ,,Schade Schalke, alles ist vorbei, alles ist vorbei, alles ist vorbei!”

Svo fór sem fór

2005-05-22T16:17:00.000Z

Svo fór ég í Eurovisionpartý á fimmtudaginn. Mér var seld hugmyndin undir þeim formerkjum að alls óvíst væri að Selma kæmist áfram í aðalkeppnina. Ég hafði að vísu ekki heyrt lagið, en fannst þetta samt fásinna hafandi lesið einhverjar fréttir á hinni bleslindu netútgáfu Morgunblaðsins (þar sem stjórnmálamenn hveða sér hljóðs og taka lísi á morgana) að þetta væri bara in the bag og menn væru helst að velta fyrir sér hvort ekki væri rétt að leyfa Siglfirðingum að halda Eurovision í Allanum á næsta ári, til að fá trafík í göngin og svona, og hverjir yrðu í skreytinganefnd.

Íslenskur húsráðandinn hló allt að því illkvittnislegum hlátri þegar úrslitin lágu fyrir. Ég skal vel viðurkenna að ég hafi kreppt tærnar þegar síðasta umslagið var opnað, en mér fannst svona eftir á að hyggja miklu skemmtilegra að heyra Gísla Martein með kökk í hálsinum lýsa vonbrigðum sínum, en hitt hefði verið. Enda var umsvifalaust stillt á Rás 2 á netinu til að hámarka sorgarklámið og ég hló manna hæst. Ég hélt reyndar með Írlandi – en þau höfðu fengið Betu Buff og rauðhærðan bróður Billy Elliott, með girt í görn, til að syngja fyrir sig.

Hvaða djöfulsins píp er þetta síðan alltaf í Selmu og öllu þessu liði sem fer þarna? Hvað hefur maður oft heyrt þennan súra söng um það að keppnin sé gjörbreytt og orðin að skrípaleik? Tja, álíka oft og maður hefur heyrt aðra syngja lagið sem Selma söng! Og hvenær var þetta eitthvað annað en skrípaleikur? Það vill bara svo til að fólkið á Balkanskaganum er að taka út sinn gleðibanka núna og ekki hægt að ætlast til þess að það kokgleypi eitthvað lag af Veggfóðurs-sándtrakkinu við fyrstu hlustun. Það er svo auðvitað síðasta sort að kenna myndatökumönnunum um hvernig fór – af því að dansinn sást ekki nógu vel. Ef sjónræni hlutinn er aðalatriðið í þessu, og allir sjá samhengið milli bers holds og landfræðilegrar legu landa annars vegar og stigagjafarinnar hins vegar, af hverju girðir þá íslenski keppandinn ekki bara niður um sig einu sinni og sér svo til hvað gerist. Ekki eigum við marga góða granna, þótt Skandinavar hafi alltaf gefið okkur stig af aumingjagæsku. Miðað við þróun keppninnar þá er ég klár á því að við munum sjá lifandi samfarir á sviðinu á næstu árum, því næst hópsamfarir, því næst samkynhneigðar samfarir, samkynhneigðar hópsamfarir. Svo ríður einhver mömmu sinni fyrir 12 stigin og er svo toppaður af keppanda Moldavíu sem ríður ömmu sinni. Sigurvegarinn í keppninni árið eftir að það gerist, mun standa einn á sviðinu með kassagítar, alklæddur, syngjandi frumsamið lag. Það kennir sagan okkur.

Grunnhugmyndin að baki þessari keppni er jafneinföld grunnhugmyndinni að baki fótbolta. Ekki getum við farið að láta eins og Bandaríkjamenn, sem vildu að lið fengju þrjú mörk ef skorað var stöngin inn og fleira í þeim dúr, þegar þeir áttu að halda heimsmeistarakeppni. Eurovision er ekki keppni í músík. Þetta er freakshow, en ekki nógu heiðarlegt sem slíkt. Ef svo væri hefði hinn helmingurinn minn, Norðmaðurinn, unnið þetta í gær. Ekki einasta voru þeir með besta lagið og sviðsframkomuna, heldur lak líka af þeim olíuborinn kynþokkinn, eins og þeirra var von og vísa. En það var auðvitað borin von.

Næst syngja, fyrir Íslands hönd, Leoncie og Geir Ólafs, lag eftir Jakob Frímann við texta Buttercup. Bakraddir verða Rut Reginalds og mamma hennar. Síðan verður Útvarpsnefnd klædd í netadræsur yfir G-strengi, með plastpjötlur á geirvörtunum og sundhettur í fánalitunum á meðan hún stígur dans sem Geirmundur Valtýs kóreógraferar. Einar Bárðar sér um almannatengslin og Dagur Sigurðsson handboltamaður verður tekinn með upp á móralinn. Það er bara verst að Gunnar Jökull getur ekki spilað doublebeatið sitt á einhverjar standpákur í bakgrunninum.
Hérna værum við að tala um keppni, og hægt að lýsa yfir þriggja daga þjóðarsorg og ævarandi boykotti Íslands á Eurovision ef það fengjust ekki 12 stig bæði frá Kýpverjum og Grikkjum.

Jæja Eirik, eigum við nokkuð að lesa þetta yfir? Ég bara hafði ekkert spes af mér að segja, en er samt hress. Reyndi að búa til myndaalbúm og setja þar inn nokkrar myndir sem ég hef tekið á hina frábæru digitalkameru sem ég fékk nýlega á spottprís. Ég virðist hafa klárað allt plássið sem síðan bauð uppá, með níu myndum og þær eru allar frá ferðalaginu mínu sem síðasta færsla snérist um. Kannski reyni ég að laga þetta eitthvað eða uppfæra, en hér er hægt að staðreyna að ég hef enn tvær hendur o.s.frv. Hér er slóðin í bili:
http://public.fotki.com/kiriE/

Ferðasaga (inniheldur dverg og rómverska orgíu!)

2005-05-12T19:00:00.000Z

Guten Schtag! Alltaf líður of langt á milli færslna hérna. Ég er oftast búinn að gleyma því sniðuga sem á daga mína hefur drifið þegar ég sest loksins niður til að skrifa. Ég er víst ekkert sérstaklega hnitmiðaður svona almennt séð þegar og það er eiginlega hálfgerð synd að ég skuli brenna inni með ágætis lífsýni óskrifuð, þar sem þetta átti nú upphaflega að vera nokkurs konar ópersónuleg dagbók (eða eins ópersónuleg og dagbók getur orðið án þess að verða að færslubók skipstjóra). Samt vil ég nú þakka ykkur hræðunum sem nennið að lesa og commenta á draslið.

Í síðasta kafla var Eirik að pakka bakpokann sinn fyrir ferðalag sem átti að leiða hann um þrjár kosmískar borgir, alræmdar fyrir siðleysi.
Hvað gerist?

Ég kom snemma morguns ósofinn til Parísar og reikaði um í rigningu fram undir kvöldmatarleytið þegar Bergur Ebbi losnaði úr skólanum. Ég enduruppgötvaði gamalt áhugamál mitt á þessum klukkustundum. Að fylgjast með atferli túrista er eiginlega skemmtilegra en að skoða það sem laðar þá að. Amerískir túristar eru í mestu uppáhaldi hjá mér. Þeir eru flestir komnir til að afgreiða hlutina og verða sér úti um órækar sannanir þess að þeir hafi verið á ákveðnum stöðum, eða “gert þá”, eins og þeir nefna það.

Mér tókst að bæta fyrir síðustu Parísarför mína, þegar mér yfirsást Eifel-turninn og gerði raunar fátt annað en að kaupa mér helvíti góða skó sem eru löngu sólalausir orðnir. Ég sá turninn og gott betur. Bergur tók á móti mér á hippogkúl kaffihúsi skammt frá vistarverum sínum, íklæddur flíkum sem tilheyra hinu svokallaða Noveau Francais-lúkki sem hann hefur þróað af miklu innsæi, og ekki að ástæðulausu. Maður þarf að vera með allar klær úti til að tapa ekki á hverju götuhorni, störum við sleipa araba sem eru allir útataðir í blingi og skringilegum aukahlutum og reima ekki á sig skærlita hlaupaskó fyrir minna en 20.000 kall. Ég komst líka fljótlega að því að það er töluvert flóknara ferli að vera þolanlega töff París, en í Berlín. Meira að segja heimilisleysingjar Parísar eru huggulegri í tauinu en víðast – og það er enginn hörgull á þeim. Appelsínugular La Coste-íþróttabuxur, silfurlitaður Adidas-jakki, Ray Ban Wayfarer-sólgleraugu, penni í hálsmeni, feik armbandsúr og lítil svitabönd fyrir fingurna eru allt hlutir sem fylgja Noveu-Francais-lúkkinu. Maður keppir ekki við slíkt. Enda skeit á mig dúfa fljótlega eftir að ég kom.

Fljótt á litið voru hápunktar Parísardvalarinnar ferðin að leiði Jim Morrison, sem dó þarna úr rokki og var holað niður við hliðina á Oscar Wilde og fleiri góðum mönnum. Ef það er einhver draugagangur í þessum kirkjugarði þá er það ábyggilega betra partý en þau sem Jón Óttar hélt þegar Stöð 2 fór í loftið. Okkur fannst ekki annað við hæfi en að kaupa boli með kallinum og skrifa til hans smákveðju. Ég held að það sé ákveðinn mílusteinn í að vera svalur, þegar það eru stelpur grátandi hjá leiðinu manns þrjátu árum eftir dauðdagann. Verst að Jimbo gerir ekki mikið við mójóið þessa dagana.
Ég borðaði líka eitt besta falafel ævi minnar í Mýrinni svonefndri. Eigendur staðarins vita vel að þeir kunna þetta og nefndu hann hvorki meira né minna en L´as de Falafel (eða falafelásinn ef þetta er rétt skrifað). Merkilegust er þó markaðssetningin á staðnum, en hún gengur í stuttu máli út á það að gera vegfarendum og gestum ljóst að Lenny Kravitz hafi fengið sér í svanginn þarna. Já og svo sá ég frægasta dverg Frakklands, konu sem er með eigin sjónvarpsþátt, hafði þjón á hverjum fingri og verið var að nudda fyrir upptöku í almenningsgarði.

Eftir að hafa legið til fótanna hjá Bergi í fjóra daga og endað heimsóknina eins og ég hóf hana, með því að ráfa ósofinn, aleinn um í rigningu, flaug ég til Barcelona.
Barcelona er nú meiri borgin. Það verður ekki annað sagt. Ég gæti alveg eytt eins og 10-15 árum í viðbót þar. En fyrst yrði ég að fara í tungumálaskóla Mímis. Hvað eftir annað varð ég að tína stúdentsprófið mitt í spænsku upp úr götunni, þar sem búið var að trampa á því af infæddum, og vitna í Beck; ,,Soy un perededor!”
Þegar ég tók rútuna til San Sebastian, var ég löngu hættur að reyna annað en fingramál.

Ég held að ég hafi aldrei verið eins mikill haugur og þessa fimm daga sem ég dvaldist hjá Finni og Jóhönnu í San Sebastian. Þetta var svona ekki ósvipað rómverskri orgíu þótt ef til vill hafi skort uppá skilgreiningaratriði hugtaksins. Ég er búinn að komast að ýmsu. Það ætti að snúa kerfinu við. Gamalt fólk hefur ekkert með svona mikinn frítíma að gera. Það er milli tvítugs og fertugs sem fólk á að eiga sumarhús á spáni, borða yfir sig, liggja flötum beinum á ströndinni, stynja yfir því að þurfa að velta sér á hina hliðina, setja upp sólgleraugu svo ekki sjáist hvert það er að horfa og dreypa á púrtvínslögg (auk þess kann eldra fólk ekki að fara með vín). Erfiði dagsins fólst helst í því að klára af disknum eða synda út í brimið á brimbretti þeirra hjúa.
Ég hef haft það fyrir reglu að lýsa því aldrei yfir fullur að einhver pítsa sé besta pítsa sem ég hafi bragðað. Þessi regla nær að vísu til döner-kebabs, en ekki lengra. Ég segi það því hér og stend við það að á svonefndri Cideriu í San Sebastian hafi bragðlaukar mínir gefið frá sér bestu boð hingað til (máltíðin tók t.d. falafelið hans Lenny leikandi). Ég velti því fyrir mér í fullri alvöru að taka gamla fyrirsætutrixið og troða tveimur fingrum í kokið, pauka og taka seinni bylgjuna. Ég hefði kannski gert það ef ég hefði ekki verið of upptekinn við að gera mig til við Dana sem var þarna staddur. Á maður ekki alltaf að reyna að ganga í augun á Dönum?
Já og svo sá ég næstum því fótboltalið Real Madrid labba inn á hótel.
Ég flaug heim frá Las Palmas, með Þjóðverjum sem voru þegar byrjaðir að flagna líkamlega og andlega, eftir að hafa haft so viel spaβ og þurfa nú að feisa hvunndaginn. Ég áttaði mig á að ég væri einn þeirra. Ég var eiginlega í tvær vikur á Mallorca.

Þegar þetta er allt tekið saman get ég klárlega sagt við hvaða Kana sem er; ,,You know like, I´ve done Paris. Uh - like, I did like Barcelona in like two days. And yeah, I did San Sebastian, and oh my gosh – like the food there is like awesome, like an all year Thanks giving dinner. I kinda did Las Palmas and now like I´m just back to like do Berlin for a couple of months you know.”

Gunni brann dálítið á öxlunum þegar við vorum í vatnsrennibrautagarðinum og þurfti að vera með kælipoka í jeppasafaríinu

2005-04-18T11:10:00.000Z

Ég held að það sé bráðnauðsynlegt að ég hendi einhverju hingað inn. Á morgun held ég til Parísar, þaðan til Barcelona og San Sebastian. Samtals gerir þetta tveggja vikna fjarveru á nýhafinni önn. Hvaða, hvaða. Það gerist aldrei neitt í fyrstu tímunum – er það nokkuð? Ég fór í nokkra tíma í síðustu viku og mér líst vel á þetta. Ætla að taka kúrsa í þremur skólum og verð því mikið á fartinni.
Gerðist meira að segja svo djarfur að fara til Potsdam til að tékka á stemningunni. Sat þetta klukkustund í lest, korter í rútu og vafraði um kampusinn í hálftíma, áður en ég fann bygginguna og stofuna sem ég vildi. Allt til þess eins að komast að því að stafsetningarvilla væri í námskeiðslýsingunni sem send var á alla aðra háskóla og tíminn nýafstaðinn í sömu stofu. Ég lúðraðist því tilbaka yfir hálft Þýskaland.
Nú beini ég orðum mínum til þess sem ábyrgð bar á þessari stafsetningarvillu:
,,Ég vona að þú sért ánægð/ur með þig. Ég vona að þetta hafi verið gott spjall sem þú áttir yfir kaffibollanum, þegar þú vélritaðir 17.15 í staðinn fyrir 15.15. Ég vona að það reynist þér jafnauðvelt að útskýra það fyrir rektor, þegar hann kallar þig á teppið og spyr hverju sæti, að ég verði ekki skráður í nein námskeið við Háskólann í Potsdam, hvorki á þessari önn né ókomnum.”

Annars finnst mér líka vera kominn tími á eitt póstkort til Íslands af gamla skólanum, svona eins og staðlaða formið var á öllum póstkortum, sem send voru frá suðlægari slóðum allt frá fyrstu Mallorcaflugunum ef ekki fyrr;
1. Sól
2. Celciusgráður
3. ½ lítri af bjór kostar
4. Gunni brann dálítið á öxlunum þegar við vorum í vatnsrennibrautagarðinum og þurfti að vera með kælipoka í jeppasafaríinu, en hann lét það ekki á sig fá og undirbjó skemmtiatriði á kvöldvöku Íslendinganna sama dag.

Ég ætla reyndar bara að uppfylla punkt 2.
Það er ákveðin bjórtegund hérna, sem er í miklum metum hjá öllum sem hafa orðið undir í lífinu; rónum, pönkurum og stúdentum. Hún heitir Sternburger, eða Sterni ef maður vill vera töff. Sterniumbúðirnar eru ekki grafískt meistarastykki og það eru engir gullborðar á þeim sem gefa til kynna að bjórinn hafi unnið til verðlauna á einhverri sýningu í Belgíu. Hann rennur hins vegar nokkuð ljúflega niður og er langódýrastur í búðunum af þeim sem eru drykkjarhæfir. Vegna þess hvað hann er ódýr, virðast sjoppueigendur t.d. samtaka í því að kæla hann ekki, svo menn kaupi frekar eitthvað dýrara. Það er nú bara mín teóría. Kannski græða þeir alveg jafnmikið á honum, veit það ekki. En hvað sem því líður, þá er stórmarkaðurinn Plus búinn að kveikja á því, að í mínu hverfi eru ansi margir undirmálsmenn af fyrrtöldum skólum og eins og maður segir á vesturbæsku, þá hata þeir ekki að skrapa saman 40-50 centum til að fá sér einn volgan Sterni uppúr hádegi. Plus hefur því ca. mánaðarlegan Sterni-dag í verslunum sínum hér. Sá dagur er einmitt í dag og hafa félagar mínir orðið sér úti um bifreið til að geta ferjað fenginn.

Þá kemur loksins punktur 2 í þessu Ibiza-póstkorti:
Eitt kykvendi, altso einn kassi, altso 24 sinnum 0,5 lítrar af englapissi því er Sternburger nefnist, kostar 4 evrur og 50 cent. Ég ligg nú ekki yfir Bloomberg og veit ekki hvað þetta heitir nákvæmlega í íslenskum krónum, en það nær alla vega ekki 400 kalli. Hvað er að frétta?
Nú er langt síðan Anna gaf Einari epli í mínum huga, en mér telst til að þetta sé ekki 20 kall á flöskuna! Berlín er sú borg Þýskalands sem státar af hæsta atvinnuleysinu. Ég myndi ekkert gapa af undrun, ef einhver félagsfræðingur tæki sig til og sýndi fram á fylgni milli þess og lægsta bjórverðsins

Fyrirlestrarfrí í spilavíti Amors

2005-04-03T00:21:00.000Z

Ég hef áhyggjur af því að vera orðinn eldri en góðu hófi gegnir. Áðan fékk ég óræka vísbendingu um það. Eftir að ég fékk nettengingu hingað hef ég stundum hlustað á útvarpsfréttir af RÚV og jafnvel séð sjónvarpsfréttir eða Kastljós. Áðan tók ég hins vegar mjög spontant ákvörðun um að horfa á Spaugstofuna í fyrsta skipti á netinu. Ég sat auðvitað aleinn fyrir framan tölvuskjáinn en leit samt í kringum mig þegar ég hló. Ég verð að viðurkenna að mér fannst þetta meinfyndið. Ég verð líka að viðurkenna að ég er fótkaldur og ég sýð mér oft hafragraut á morgnana. Má það vera að ég sé orðinn áttræður? Nú logar óvenjulengi á ljósum í svefnherbergisglugga mínum og með þessu áframhaldi verður ekki langt að bíða þess að mér verði veitt hinstu sakramenti og nábjargir.

Ég var að vonast til þess að talsmaður páfa væri með margslungið aprílgabb í gangi í gær, eitthvað Andy Kaufman stönt. En nú skulda ég sem sagt kassa af bjór. Þetta eru þakkirnar fyrir að rífa sig upp á páskadag til þess að taka lest í úthverfi og vera viðstaddur kaþólska messu. Það gerði ég ásamt Andrési, íslenskum Berlínarbúa, sem deilir forvitni minni um messuhald. Söfnuðurinn sem fyrir messunni stóð er kaþólskur, en þykir of íhaldssamur fyrir Vatikanið. Ætli það sé ekki eins og að vera sviptur flokksskirteini Framsóknarflokksins fyrir að vera sveitó. Væntingar mínar voru háar. Ég hélt að ég fengi að sjá hettumunka og bannfæringar í beinni, en í staðinn var þetta frekar sorglegt og fámennt messuhald sem hafði þó sem slíkt ákveðið skemmtanagildi. Prestur með sviðsskrekk, meðhjálpari sem náði ekki þremur samfelldum sveiflum án þess að slá reykelsisbauknum í ökklana á sér, tveggja manna kór og þar fram eftir götunum.

Tæknilega séð hef ég verið í fríi síðan í marsbyrjun. Þeir eru hins vegar grallarar sem réðu annarskiptingunni í þýskum háskólum. Þeir eru svo sniðugir að nefna fríið Fyrirlestrafrí, enda hafa flestir stúdentar nóg að gera þótt prófessorarnir fái sér púrtvín á útiveitingastöðum. Já vorið er komið. Flensan kom líka helvísk og ég hósta ennþá eins og Guðrún Helgadóttir og geng með trefil. Þjóðverjar virðast mjög líkir Íslendingum að einu leyti. Um leið og gráminn lét undan fyrir smásólarglætu voru allir almenningsgarðar alsettir mönnum með gæsahúð og ís í brauðformi, kastandi svifdiskum á milli sín. Á meðan hita ég mér te á milli þess sem ég pissa síðustu könnu.

Ég fór í vikuferð til Tékklands ásamt fjórum öðrum skiptinemum. Við ókum á bíl einnar stelpunnar og vorum því viljandi ansi lengi að fikra okkur að Prag. Mjög gaman að geta farið af alfaraleið. Fyrstu nóttina komum við að bænum Teplice, sem var lengst af frægastur fyrir að eiga Evrópumet í vöggudauða og lægstum lífaldri íbúa, þökk sé súru regni og kolaþoku. Þetta er sá bær sem er næstur þýsku landamærunum, sé komið úr þeirri átt sem við komum, og því hefur nýr atvinnuvegur leyst þann gamla af hólmi, þótt óvíst sé að hann hafi minni mengun í för með sér. Þessi nýi iðnaður er sprottinn upp úr nálægðinni við velmegandi nágrannana og gríðarlegan fjölda vörubíla sem leið eiga um, með rasssveitta bílstjóra undir stýri.. Fyrstu húsin sem við okkur blöstu handan vegabréfsskoðunar, að bensínstöðvunum undanskildum, höfðu stóra útstillingarglugga með neonlýsingu í bakgrunni og fáklæddar gínur. Gínurnar voru ekki úr plasti og varan sem boðið var uppá ekki fatakyns. Inni á milli voru svo skúrar með alls kyns skrani. Það var mjög súrrealískt að keyra á sextíu, til skiptis fram hjá vegabréfalausum hórum frá einhverju fyrrverandi Sóvétlýðveldinu og risavöxnum stöndum fullum af garðálfum. Þegar ég útmálaði þessa hryggilegu sjón fyrir Þjóðverja, sagði hann mér að hann hefði meiri húmor fyrir garðálfsstöndunum en hinni eftirlætisvöru landa sinna. Sölumenn garðálfanna eru upp til hópa asískir og hafa auk álfanna ríkulegt úrval geisladiska með þýskri músík sem bönnuð er í upprunalandi sínu. Þannig getur maður keypt öll helstu nýnasistaböndin á niðursettu verði – af Vietnama. Ef menn vilja handfjatla siðferðilega hnignun, er Teplice the place to be.
Klukkan var orðin æði margt þegar við komumst yfir landamærin. Þar sem hefðbundnari túrismi er ekki mikill í Teplice, voru góð ráð fokdýr þegar kom að gististöðum. Úr varð að við þáðum gistingu á efri hæð einhvers konar spilavítis, sem þó var kennt við Amor og án eiginlegs opnunartíma. Þegar við spurðum eigandann hvort við gætum öll gist í einu þriggja manna herbergi, kom hann okkur í skilning um það, að eins lengi og við borguðum fyrirfram og fleygðum lyklinum í póstkassann fyrir klukkan ellefu næsta morgun, væri honum slétt sama hvort við værum þrjú, fjögur eða fimm og hvað við aðhefðumst þangað til. Stelpurnar vildu meina að ég hafi uppskorið skemmtilegar augngotur frá barþjóninum og félögum hans, þar sem ég húkti utandyra og gætti farangursins, fyrir að vera eina karldýrið í þessari hjörð. Það er samt mjög vanmetið starf að gæta farangurs þegar maður ferðast um á bíl með erlendum númeraplötum í Tékklandi. Við vorum búin að vera þar í hálfan sólarhring þegar brotist var inn í bílinn, á aðaltorgi smábæjar. Þjófurinn náði þó ekki að fullfremja ódæðið. Lögreglan stökkti honum á flótta og beið okkar við bílinn. Eftir tvo daga komumst við til Prag. Í Prag er töluð ítalska, þýska og enska. Við gistum við þægilegri aðstæður en á spilavíti Amors, fjórar nætur, og eina í enn einum smábænum í Suður-Bæheimi, áður en haldið var heim. Þetta var mjög fín ferð. Nú er ég aftur sestur við ritgerðarskrif, sem ljúka verður fyrir næstu viku, þegar skólinn hefst á ný.

Allt í þessu fína frá Kína?

2005-03-08T21:01:00.000Z

Ég verð víst seint vændur um að vera afkastamikill í skýrslugerðinni, en finn enga knýjandi þörf hjá mér til að vera með of mikið kjaftæði um ekkert hérna. Ég er búinn í prófunum og þau gengu prýðilega, en ég á eftir stærðarinnar ritgerð sem ég virðist ófær um að byrja á. Nú er ég hálfveikur, kominn með einhvers konar síverðandi flensu sem virðist vera að leika sér að því að leyfa mér að hafa fótaferð og kemur aldrei alveg heldur spilar út einu svitakasti hér og nokkrum beinverkjum þar. Hún tók samt ögrun minni frá því á sunnudaginn ekki þegjandi og hljóðalaust og sótti aðeins í sig veðrið í kjölfar hennar.

Þessi ögrun var knattspyrnuleikurinn Þýskaland gegn Heiminum sem fram fór í almenningsgarði hér í hverfinu. Ég lék illa fyrir kallaður stöðuna líberó fyrir Heiminn og hafði mér til fulltingis Tyrkja og Japana. Þýskaland stillti upp leikmönnum úr þremur sambandslöndum. Framherji Þýskalands hafði mikið stært sig af knattfimari dögum sínum í mín vantrúuðu eyru, þegar hann lék í framlínunni við hlið Sebastian Schweinsteiger. Sebastian þessi lagði Werder Bremen að velli með félögum sínum í Bayern München á laugardaginn og úrslitin úr þeim leik urðu til þess að varnarmaður Þýskalands þennan sunnudaginn varð að þrífa klósettið í íbúð framherjans, en það er önnur saga. Eitthvað hafði fótamenntin minnkað hjá Bæverjanum frá því að þeir Sebastian lögðu upp fyrir hvorn annan. Engu að síður skoraði hann helminginn af mörkum Þýskalands og það þrátt fyrir að vera undir áhrifum sljóvgandi lyfja. Samskiptaörðuleikum, lítillli leikæfingu og afleitum skóbúnaði var kennt um það að Heimurinn varð að lúta í gras – eða réttara sagt svell. Lokastaða 20 -16. Gary Lineker fór nærri kjarnanum þegar hann sagði að knattspyrna væri leikur sem væri spilaður af 22 mönnum í tveimur 45 mínútna hálfleikjum og endaði ávallt með sigri Þýskalands. Ég segi nú ekki að ég hafi náð að standa undir væntingunum sem til mín voru gerðar komandi af sama róló og hinir goðsagnakenndu Sigguvinssen og Jolly Sverris, en ég fullyrði að ég hefði komist í liðið fyrir Essómótið ef Bjössi Bjartmars hefði séð mig trixa þetta. Japaninn var útum allan völl með æðiber í rassinum og Tyrkinn var mikið í því að klippa menn niður aftanfrá við mikinn fögnuð okkar samherjanna og mikið væl úr herbúðum Þýskalands. Vælið var kveðið niður með því að uppnefna Þjóðverjana Andy Möller, sem þeir kunnu hreint ekki við, enda er Andy einhver lappalengsta veimiltíta sem komist hefur í atvinnumennsku í fótbolta – Ítalir meðtaldir. Í útliti og háttum svipaði honum mjög til Harðar ,,Skinku” Magnússonar Bollusonar, FH-ingi, og eins og gefur að skilja leyfðu Þjóðverjarnir okkur frekar að tækla aðeins nær rauða spjaldinu, en að sitja undir slíkri frýju, sem það er að vera talinn Möller á heimavelli.

Líklega hefur flensunni síverðandi þótt sem ég væri að skella á hana Möllersstimpli með því að striplast þetta fáklæddur á joggingskóm og er nú aðeins farin að standa undir nafni.
Svo ég greini orsakir hennar aðeins betur þá vil ég meina að þær séu tvíþættar.
Önnur er sú að djöfulsins veðurfarið hérna ekki mönnum bjóðandi um þessar mundir. Mér finnst bara bjánalegt að klæða mig eins og ég sé á leiðinni í Bláfjöllin þegar ég bý í stórborg á meginlandi Evrópu. Það er viðvarandi gluggaveður hérna. Það er vandamálið. Maður freistast til að skilja ullina eftir í fataskápnum af því að göturnar eru auðar og sólarglæta á lofti. Svo situr maður nokkrum tímum síðar talandi við tærnar á sér og með læki rennandi úr nösunum. Það sýnir líka hvað veðurfræðin er ömurleg fræðigrein og stutt á veg komin, að það skuli snjóa hér (sem gerist iðulega) þar sem eru 500 kílómetrar í næsta fjall. Snjór hefur ekkert gildi í sjálfum sér. Hann á að vera í fjöllum.
Hin ástæðan fyrir veikindunum er vafalítið stutt heimsókn Bergs Ebba í síðustu viku, en við tókum hlutverk okkar sem Íslendingar í útlöndum mjög föstum tökum. Bergur mætti með þýskan félaga sinn með sér, sem hann hafði reynt að kenna nokkra góða frasa á íslensku. Það er mjög fyndið þegar bláókunnugur útlendingur segir við mann; ,,Hvað er að frétta af systur þinni?” og ,,Mig vantar seðla félagi. Svona hundrað þús´ kall, fyrir klukkan fjögur. Er það ekki í fína frá Kína? Hélt það!”
Hvað sem orsökunum líður er þessi flensa aumingi með hor og ef hún kemur ekki á morgun og lætur mig síðan í friði þá ætla ég að kaupa mér kvartbuxur og labba á þeim í næstu ísbúð. Nóg í bili.

Möguleikar

2005-02-18T14:24:00.000Z

Páfinn seigur! Ég vona að hann hafi næstu viku af líka. Það er kominn pottur hérna í Ebertystrasse og kassi af bjór undir. Ég mun eiga þann kassa óskiptann ef hann gengur á fund skapara síns í þarnæstu viku. Svo er bara að leggjast á bæn.
Annars er ekkert títt. Ég lifi bókalífi um þessar mundir og hef oft lesið hressari bókmenntir undir minni þrýstingi, en þetta tilheyrir víst allt. Einum kennara fannst það bara sjálfsagðasti hlutur að ég tæki sama próf og þýsku nemendurnir í sama kúrsi. Ég spurði hann hvort hann væri eitthvað verri, hvort hann væri að bjóða mér upp í knýttan skottís og hvort honum þætti ekki óspennandi að fara inní helgina með innvortis blæðingar. Nei, nei. Ég hótaði honum að tala við alþjóðaskrifstofuna í skólanum og vísaði í ýmsa mannréttindasáttmála. Nei, nei. Ég spurði bara hvar ég ætti að mæta. Nei, nei. Ég spurði bara hvenær ég ætti að mæta. Ég er því að fara í þriggja tíma skriflegt próf á þriðjudaginn, en veit ekki alveg hvar. Ef ég næ þessu prófi þá finnst mér ekkert ólíklegt að við P.J. Harvey göngum í það heilaga með sumrinu.
Þá er allt mögulegt.

Feeekneefnaneytandenn

2005-02-12T09:55:00.000Z

Það fer hver að verða síðastur að blogga núna þegar Norður-Kóreumenn eru loksins komnir með kjarnorkuvopn og styttist í að páfinn gleypi tunguna. Þetta er í tilefni af því.

Stjúpfaðir frænda vinar kunningja míns fékk nokkrar munntóbaksdollur með skipi frá Svíþjóð eftir jólafrí. Hann er hófsamur í lifnaðarháttum, jafnt á vín, konur og munntóbak. Þar sem hann er ekki af sænsku bergi brotinn hefur hann hvorugan siðinn þróað með sér, að veiða tóbakið beint úr dósinni með tungunni eða hnoða það í lófanum. Hann notast við sprautu afskorna að framan, eins og tíðkast meðal fágaðri munntóbaksneytenda vestrænna lýðræðisríkja. Nú er það svo að munntóbaksneysla stendur ekki traustum fótum í þýskri menningu. Satt að segja er hún bönnuð. Það er því ekki þekkt fyrirbæri að ungir menn í snjáðum gallabuxum falist eftir sprautum, nema til annars brúks og augljósari. Ég hitti þennan mann og spurði hvað væri að sjá svertuna í lófunum hans. Hann sagði mér allt af létta, að enga ætti hann sprautuna og væri hann því tilneyddur að ganga svona um strætin með tóbakið laflaust í efrivörinni. Verandi mannvinur, bauðst ég til að reka erindið fyrir hann í annarri tveggja lyfjabúða, nærliggjandi heimili mínu. Það var ekki hlaupið að því. Ég sagði afgreiðslukonunni að mig vantaði "Spritze" og hún horfði á mig eins og ég hefði beðið hana um að selja mér nýra úr geimveru. "Spritze" sagði ég aftur. ,"Hvað áttu við með Spritze?" spurði hún og hélt svipnum. Ég var alveg viss um að sprauta væri Spritze og gat ómögulega bætt framburðinn á jafneinföldu orði. Hvernig útskýrir maður hvað sprauta er öðru vísi en að þykjast stinga sig í handlegginn? Ég asnaðist auðvitað til að gera það. Hún hristi hausinn, leit af mér og sagði mér að fara í apótek. ,,Er ég ekki í apóteki?" spurði ég. Hún tautaði að ég væri í lyfjabúð á meðan hún snéri bakinu í mig og labbaði í burtu. Ca. fimm manns í leit að sokkabuxum, B-vítamíni og baðsalti urðu vitni að þessu samtali og störðu allir á þennan ógæfulega útlending í sprautuleit, sem var augljóslega svo útúrdópaður að hann hefði fellt öll skil milli ímyndunar og veruleika og héldi nú lyfjabúðir vera apótek. Ég reyndi að sópa saman kúlinu með skónum og rölti mér út. Þá varð ég var við það að strákur um tvítugt veitti mér eftirför úr búðinni og tók fram úr mér. ,,Heyrðu vantar þig eitthvað?" spurði hann og þóttist stinga sprautu í handlegginn á sér. Ég neitaði því og sagðist hafa hugsað þessa sprautu til tóbaksneyslu. Hann horfði á mig rannsakandi og sagði ,,Eeeeeeiiiinmitt! Heyrðu er þetta MP3 spilari sem þú ert með þarna? Ég gæti gefið þér gott verð fyrir hann!"

Taka tvö

2005-02-07T20:51:00.000Z

Uss! Hvílíkt og annað eins! Ég er hér kominn aftur að skrifborðinu og á bak við mig standa framliðnir heimspekingar í röðum og spyrja mishátt, sumir ásakandi, en aðrir með foreldravonbrigði í röddinni; ,,Warum hast du mich nicht gut gelesen?” Mér er svara vant.
En aftur að ussinu. Ég tók góða ákvörðun sem mælti gegn allri skynsemi síðastliðin miðvikudag (þ.e.a.s. ég tók ákvörðunina síðasta miðvikudag, en hún var og er enn jafnóskynsamleg og góð). Sem ég sat í makindum mínum með eyrnatappa (til að þurfa hvorki að hlusta á grenjið í hinum framliðnu né hálfleiksteknó nágrannans) kemur títtnefndur sambýlingur minn Jochen inn um dyrnar með ærslum. Hann hlær og hlær og segir að í Bayern (Bæjaraland á ástkæru ylhýru) sé snjóalag sem kaffæri umferðaskiltum og setji harðsvíruðustu ömmur í stofufangelsi eða neyði þær til að borða tvöfaldan morgunverð svo þær hafi það í sunnudagsmessuna. Hann, hafi hins vegar þurft aðstoð til að koma sér uppúr snjónum og geta þannig spennt á sig brettið og haldið áfram að skemmta sér á skíðasvæðunum á landamærum Þýskalands og Austurríkis. Þetta var á sunnudegi og ég var gráti næst og bölvaði veðurguðunum enn fyrir að hafa sent mig í snautlega alpaför tveimur vikum fyrr (hvað snjómagn varðaði). Þremur dögum síðar kemur Fló, vinur Jochens í heimsókn og bankar upp á hjá mér. Hann segir mér að frá því að þeir Jochen voru í Bayern, hafi snjóað fjörtíu sentimetrum daglega og sé ekkert lát á - og að nú sé mál að forgangsraða. Við sættumst á það að skólastarf og þriðjiheimsvandinn yrði að mæta afgangi þegar snjóþyngsli á við þau sem fyrr segir væru í akstursfjarlægð. Var nú sest við tölvuna og samið innblásið afsökunarbréf til stundakennara og margbeðist á því innvirðulega afsökunar á hátíðlegri háþýsku að n.k. föstudag gæti Herr Sördal ekki flutt erindi það, um Montesquieu og anda laganna, sem aftalað var. Ástæðan? Það var erfiðasti partur bréfsins og við Jochen, Fló, Chrissi og Sondre Norheim telemarkhetja (sem nú hafði komið í stað heimspekinganna) skiptumst á skoðunum um það hvers vegna svo væri komið fyrir Herr Sördal. Veikindi voru líkleg, atvinnuviðtal í Noregi og fjölskylduörðugleikar var meðal þess sem talið var hafa sett nemandanum stólinn fyrir dyrnar. Liðlega tveggja metra púðursnjór var ekki talin tæk afsökun, af hálfu Þjóðverjanna, sem nutu trausts sakir þekkingar sinnar á þýsku skólakerfi og voru hinir bæversku ennfremur sannfærðir um að slíkt myndi ekki virka á viðtakanda bréfsins, sem þeir töldu áreiðanlegt að væri Prússi, ef rýnt væri í eftirnafnið. Niðurstaðan var mjög einföld. Herr Sördal gæti ekki flutt téð erindi sakir þess að hann yrði ekki í Berlín þegar flutningur ætti að fara fram. Auðvitað. Svo var pakkað, útvegaður bílaleigubíll og keyrt á háskalegum hraða í suðurátt. Hvern hefði grunað að hægt væri að fá hraðasekt á þýskum Autobahn? Alla vega ekki portúgölsku stelpuna sem sat undir stýri þegar myndin var tekin. Á leið okkar var þrjátíu kílómetra löng umferðarteppa og eitt snjóflóð, en Flóin þekkti flóttamannaleiðir þegar ljónin ginu og kom okkur á leiðarenda, í hús foreldra sinna, klukkan fjögur að nóttu til. Við vöknuðum níu og vorum komin í fjallið klukkustund síðar. Hafi ég einhvern tímann íhugað heróín eða tantrakynlíf sem raunverulega valkosti til að upplifa fullkomna líkamlega vellíðan, þá hef ég lagt þær pælingar á hilluna. Aldrei hef ég séð annað eins. Hver skógarleiðin á fætur annarri var svipt sakleysinu og skreytt af listfengi. Ef manni skrikaði fótur varð maður að beita alefli til að hífa sig upp þannig að snjórinn næmi við geirvörtur og öskra ,,Hjálp, hjálp. Mér skrikaði fótur og ég varð að beita alefli til að hífa mig upp þannig að snjórinn næmi við geirvörtur!” Og öllum var sama. Hveitibjór var drukkinn, bæverskir sérréttir prófaðir og inni á milli spurði Fló mig að nafni. Ég svaraði; ,, Ég heiti Rupert Bernhofer, fæddur 2. október 1981. Ég er skíðakennari í Achental og yfirmaðurinn minn heitir Hilde Gauckner” Það kom þó ekki til þess að ég væri stoppaður í lyftunum og þess vegna getur Rupert, góðvinur Fló, ennþá notað árskortið sitt. Þannig liðu fjórir dagar eins og eitt augnablik. Usss! Hvílíkt og annað eins.

Skylit maðr hjóla án Hjálma!

2005-01-26T21:04:00.000Z

Sem ég hjólaði í ammlispartý í gær varð mér hugsað til heitapottsins í Laugardalnum. Reyndar viðraði alls ekki til hjólreiða í gær. Nú er hér fimbulkuldi og Kuldaboli fer ekki mjúkum höndum um menn sem ekki eru með síðar nærbuxur utan á sér í formi líkamshára. Svona klikkar nú Darwinisminn stundum. Ég sá að lúffurnar sveigðust enn um stýrið og gerði ráð fyrir því að hendurnar væru þá innan í þeim. Snjórinn safnaðist á húfuna framanverða og ég var svona að rifja það upp fyrir mér af hverju ég hafi upphaflega bitið í mig að fara til Þýskalands - ennfremur til Norður-Þýskalands, verandi búinn að hanga við heimskautsbaug ævina alla. Spænsk málfræði er t.d. ekki til. Mér kann ekki að nota íslenskt þágufall og það er því kannski óþarft að bæta öðru við. Ég hef líka traustar heimildir fyrir því að á Portúgal og sunnanverðri Ítalíu séu ekki margar mínusgráður á hitamælunum. Þetta er svona.
Heimleiðin var óneitanlegra lengri og óstabílli og ég hugsaði enn um pottinn og öll hin Evrópulöndin sem taka þátt í Erasmussamstarfinu á meðan ég reyndi trekk í trekk að forða hálfslítra sultardropa frá að leysa festar og lenda uppí mér.
Ég var vitaskuld búinn að gleyma heimferðinni þegar ég vaknaði í skólann í dag og sótti hjólið eins og sauður. Það var alveg jafnkalt ef ekki kaldara úti. Hins vegar fann ég ekkert fyrir kuldanum. Ég var nefnilega með reggídisk í eyrunum og mönnum sem hlusta á reggí getur aldrei orðið kalt. Þetta var samt ekkert venjulegt reggí. Þetta var bara eitt það besta reggí sem ég hef heyrt og það var á íslensku. Það var kominn tími á það að einhver drullaðist til þess að gera almennilegt íslenskt reggí. Menn hafa haft til þess þrjátíu ár. Bubbi var með eitthvað hrafnaspark í den, en þessi diskur frá Hjálmum er alvöru - fullorðins eins og strákarnir í World Class segja. T.d. er snilldarkover á Bob Marleylagi, sem ég held að heiti Rastaman Chant hjá meistaranum, en Orð hins heilaga manns, hjá Hjálmum. Ég er viss um að Fritjof Nansen og Haraldur pólfari hefðu getað skokkað þetta á hlýrabol og rússkinnsskóm ef þeir hefðu verið með það í eyrunum. Þessi diskur átti líka ekkert smá vel við á leiðinni í skólann. Ég var orðinn of seinn til að hitta prófessor sem er eðjót með vesen og það var flughált. Þetta ástand var bara súmmerað upp í nokkrum línu í laginu Varúð; ,,Varúð það er svo hált og vesenið útum allt. ... Þetta er ekkert mál. Við reddum þessu saman. Ef brautin reynist vera hál og rokið allt í fangið," o.s.frv. Svo varð MP3spilarinn auðvitað batteríslaus, eins og alltaf þegar hæst hóar (í þessu tilviki í miðju erfiljóði um Kindina Einar), og ég vildi ómögulega reyna að skipta um og fórna höndum í Kuldabola (enda ekki loðin um lófana heldur, í hvorugum skilningi). Ég söng nú áfram til málamynda, en varð fljótt fótkaldur og hugurinn hvarflaði aftur í heitapottinn. Ég væri jafnvel tilbúinn að gleypa nokkur flösukorn þegjandi og hljóðalaust og deila pottinum með notuðum plástri með áföstu hrúðri eins og tíðkast. Ég sakna þessa potts. Geri víst fátt í því í bili. Hins vegar er það staðreynd að nokkrir tugir hjólreiðamanna bíða bana á götum Berlínar á ári hverju. Ég gæti trúað að kuldi spili þar stóra rullu. Ég hef því afráðið að gerast góðborgari og hjóla sem minnst næstu daga nema með Hjálma.

Snjólítil hámenningarreisa um heimaslóðir Adolfs

2005-01-22T17:23:00.000Z

Jæja þá. Kominn aftur á þýska grund, hífandi upp stórseglið fyrir prófatörnina hérna. Það blæs ekki byrlega í þessum skrifuðu. Það er svona þegar menn gera sér lítið fyrir og skreppa til Österreich um tveggja vikna skeið á miðri önn, til að renna fótskriðu í Ölpunum og uppfræðast um hámenningu og vín í Vín.

Alparnir
Loksins komst maður þangað, í kjörlendi skíðamannsins. Hvað gerist þá?
Svo lengi sem ég hef haft lögheimili á Íslandi hef ég aðeins tvisvar látið mig hverfa yfir vetur. 2000 og nú. Ég les á mbl.is að snjóþyngslin á skíðasvæðum höfuðborgarinnar hafi ekki verið jafnmikil um margra ára skeið. Sumir vilja meina að veturinn 2000 sé þar helsta undantekningin. Hvað á það að þýða?
Snjórinn í innkeyrslum Smáíbúðahverfisins var líklega meiri en í Ischgl. Jájá hann heitir það, þessi smábær í Tíról. Ischgl. Ég veit ekki hvernig tókst að markaðssetja bæ með þessu nafni, en þetta hlýtur að vekja von í brjóstum Súðvíkinga. Líklega er markaðsmaðurinn sem stendur að baki þessu einnig umboðsmaður Dj Ötzi og hefur gert einhvers konar skiptidíl um að þétt sé milli laga umbjóðanda síns á playlistum allra skemmtistaða. Þessi bær er að öllu leyti mjög fróðleg mannfræðistúdía - einhvers konar Ibiza í 2000 metrum. Sýnilegasta fólkið eru miðaldra austurevrópskir og germanskir karlmenn, sem sjá ekki endilega neitt að því að vera í húðþröngum neongrænum skíðasamfestingi með mislita hirðfíflahúfu á hausnum á meðan þeir drekka þannig að þeir muna ekki hvernig skíðastafirnir litu út þegar lyfturnar hætta að ganga. Fylgifiskar þessara manna eru samt hálfu sérstakari. Mjög margir þeirra hafa meðferðis eins og eina 18-23 ára snót, glyðrulega tilhafða, og það er afar fátt sem bendir til þess að hér séu feðgin komin í langþráð skíðafrí. Allt mjög spes. Þrátt fyrir ræfildóm veðurguðanna náðum við Halli frændi nokkrum norskum hnébeygjum í fjöllunum og píndum oftast í okkur einn bjór að dagserfiðinu loknu. Við mundum þó alltaf eftir skíðastöfunum.

Vín
Þáði gistingu á lygnri vindsæng hjá Magga og Guðbjörgu, sem eru tvímælalaust gestrisnustu skiptinemar þar í borg. Ég er ekki viss um að mörg fimmstjörnuhótel bjóði uppá betri gistingu. Í og við húsið er súpermarkaður, líkamsræktarstöð, plötuútgáfa, pútnahús, besti kebabstandur borgarinnar og maður sem selur gemsa í óupprunalegum umbúðum og virðist vera með 128 yfirvinnutíma á viku. Ég fékk ærlega borgarkynningu með tannkrem í vasanum og skoðaði öll söfn sem talist gátu ,,betriebsbereit”, milli þess sem Maggi kynnti mér, af mikilli skyldurækni, helstu afurðir austurrískra brugghúsa yfir Monty Python. Einn af hápunktunum var vafalítið afsveinun mín í óperufræðum. Við borguðum þrjár og hálfa evru fyrir svokallaðan pöpulsmiða í Staatsoper og fengum að sjá Don Giovanni eftir Mozart. Það er víst ævaforn siður að leyfa nokkrum með skítugar neglur að hanga uppí rjáfri með blóðnasir og njóta herlegheitanna með broddborgurunum. Mér fannst gaman að bíða eftir að koma anórakkinum mínum í fatahengið við hliðina á frúm sem gætu sett pelsinn sinn uppí útborgun á íbúð í þingholtunum og hefðu getað flogið með Flugleiðum til Stokkhólms fyrir andvirði óperumiðans. Ha! Hver vill líka sitja í svona boxi? Samkvæmt klassískum sakamálasögum og sögulegum staðreyndum er morðtíðnin óvíða hærri en þar. Ég hef aftur á móti aldrei heyrt um morð í pöpulsstæðunum. Ég lifði í það minnsta óperuna af og skemmti mér ágætlega.

Ég snéri heim betri maður og veit nú að þýska með berlínskum hreim er það sem blívur. Samhljóðar hafa ekki náð útbreiðslu sunnan Dónár og þar hljóma menn eins og Stairway to heaven leikið afturábak. Ekki er það gott fyrir fákunnandi menn.

Gleðilegt ár?

2005-01-02T01:43:00.000Z

Jú, jú. 2004 var gleðilegt ár og ég trúi því að það verði minna um ógleði 2005. Er bjartsýni ekki eina vitið? Vissulega er nóg af bolaskít og kúadellu til að benda á víðast hvar í heiminum, en þá er víst bara að gyrða brók og moka flórinn í staðinn fyrir að halda fyrir nefið fram á næsta ár. Það gerist víst fátt af sjálfu sér. Ég held að lína þessara tímamóta eigi að vera úr lagi Die Ärtzte, sem er feykigóð þýsk pönkshljómsveit. Í laflausri þýðingu myndi hún útleggjast svo; ,,Það er ekki þér að kenna að heimurinn er eins og hann er. Það er þér að kenna þegar þú ert dauður án þess að hafa gert eitthvað í því.” Þetta er ákveðin speki.
Og þetta var áramótaávarp lifrarsíaðs romms og undirmálsfisks, flæktur í hið svokallaða internet.

Takk, takk, takk.

Mín áramót voru stórfín. Ég var í afar fjölþjóðlegu matarboði fram eftir kvöldi og tíndi uppí mig af langborði sem svignaði undan grænmetisréttum. Miðnættið kom aftan að hópnum þegar hann færði sig milli staða og við rétt náðum að stökkva út úr sporvagni áður en árið brann út. Ég veit ekki hvort Berlínarbúar ná því að vera alveg jafngeðveikir og Reykvíkingar þegar kemur að flugeldunum, en ég sá í það minnsta fátt fyrir reyknum. Öruggt er hins vegar að þeir fara töluvert frjálslegra með eldfærin hér.
Gatan mín leit út eins og víglína í götuhernaði mestan part gamlársdagsins. Um níuleytið þurfti að hjóla heim til mín úr boðinu að sækja dót sem gleymdist og sikksakkaði eftir götunum. Þarna var ég vissulega búinn að bragða alkóhól, en þó ekki í þeim mæli að ég væri ófær um að hafa taumhald á hjólhesti. Lance Armstrong ætti vissulega einnig erfiðara uppdráttar í fjöllum Frakklands á lakkskóm, en aðalástæðan fyrir því að fór um göturnar eins og sjóveikur Ingemar Stenmark var sú, að af öllum svölum var ég grýttur með kínverjum. Þegar ég segi kínverjum, er ég ekki að tala um einhverja sjálfsbjargarfingurbjargir með evrópskt upprunavottorð. Ég er að tala hérna um þverhandarþykka dýnamítstauta úr verkfærakössum pólskra námuverkamanna. Ég er að tala um drasl sem Vítisenglar myndu ekki þora að ferja niður Kambana, drasl sem þeytir grjóti og skilur eftir gíga eins og nýteknar grafir. Þetta voru alla vega mjög stórir kínverjar, bara svo það sé á hreinu. Þeir lentu oftast nokkrum metrum framan við hjólið og voru við það að springa þegar ég fór hjá. Á meðan stóð fáviti ofar í götunni og gólaði í gjallarahorn frumsamdar stríðsyfirlýsingar á hendur helstu ráðamönnum og tilkynningar um loftárásir Bandaríkjanna á Berlín. Ég er hræddur um að einn eða tveir ellilífeyrisþegar hafi þurft að skipta um nærbuxur að því loknu. Svo ekki sé nú minnst á ræfilshundana sem áttu ábyggilega fæstir nokkra hlanddropa eftir til að eigna sér ljósastaura á nýársdag.
Þegar öllum mátti vera ljóst að 2004 væri bara eitthvað eighties, var haldið í nýtt partý. Þaðan tók svo við leitin að hinu fullkomna áramótastuði. Mjög kunnuglegt fyrirbæri. Rölt var milli skemmtistaða og staldrað við nógu lengi til að einhver æsingamaður næði að sá nógu mörgum fræjum efasemdar til að meirihlutinn féllist á að liklega væri grasið grænna, bjórinn bragðbetri og tónlistin taktfastari á næsta stað. Þegar morgunógleðin gerði vart við sig þótti flestum auðsýnt að fyrsta partýið hafi verið ískyggilega nálægt hinu fullkomna áramótastuði og hinir forhertustu djammarar vildu drífa sig aftur þangað hið bráðasta. Þá var komið gott. Vaknaði með linsurnar í augunum klukkan fjögur eftir hádegi. Klassískt!

Tvær. Eina til að skrúfa ljósaperuna og eina til að...

2004-12-28T17:05:00.000Z

Ég hlæ oft á vitlausum stöðum. Ég á yfirleitt ekki gott með að hlæja nákvæmlega á staðnum sem þriðji yfirlesari Farelli-bræðra ákvað að troða inn one-liner. Mér finnst þeim mun skemmtilegra að láta koma mér á óvart. Ég brosi líka oftast bara, þótt mér finnst eitthvað fyndið. Það er því frekar sjaldgæft að ég vakni með harðsperrur í magavöðvum vegna krampahláturs. Það hefur þó gerst tvívegis síðasta mánuðinn.

Þýsk kímni, hefur fyrir mér, eins og flestum sem les þetta býst ég við, meira snúist um að hlægja að Þjóðverjum, en með þeim. Það er þó að breytast og þessi stuttmynd
http://www.machielsen.net/downloads.asp?id=562
er með þeim fyndari sem ég hef séð. Kaus der Staplerfahrer.
Hún er 92 mgb en vel þess virði að sækja hana. Hún er að vísu með þýsku tali, en söguþráðurinn er sáraeinfaldur. Klaus er nýkominn með lyftarapróf og svo er að sjá hvernig honum reiðir af á fyrsta vinnudegi.
Hinn krampinn átti upptök sín hér:
http://buff.is/
Smellið á milli gæsalappana og horfið á ,,Dönsku útlendingahersveitina" og hlýðið á "Andrés fyrir blinda".
Það má vel vera að einhver hafi séð þetta og heyrt áður, en mér fannst þetta bara of gott stöff til að liggja á því.

Eins dauði er annars lakkskór

2004-12-27T15:26:00.000Z

Þrátt fyrir þetta skemmtilega og nýstárlega jólahald slæddust tveir fastir liðir með. Annar var sá að ég ranghvolfdi sólarhringnum, sem er mjög hentugt núna af því að þá er ég á sömu vöktum og teknógranninn, eftir að hann snéri aftur úr foreldrahúsum í svefnbænum sem gat hann af sér. Í dag vaknaði ég við bassadynkina frá honum og ég er bara ekki frá því að strákurinn hafi fengið tónlistarsmekk í jólagjöf. Ég gat í það minnsta greint Kraftwerk í gegnum gipsið.
Hinn fasti liðurinn var eeeeslenst hangikét sem mér var boðið að þiggja hjá þýsk-íslenska parinu Elíasi og Marie. Jólaöl, flatkökur, laufabrauð og rauðkál fylgdi hangikjötinu og kartöflur syndandi í gúmmulaðisuppstúfi sem Andrés og Rúna höfðu soðið af kekkjalausum myndarleik. Þetta var restapartý eins og þau gerast best. Ég lagði nú reyndar fátt af mörkum en reyndi að borða meira fyrir vikið – rauðvínsflaska og Nóa konfektið mitt rann þó greiðlega ofan í lýðinn.
Markverðast var ef til vill að ég, sem blendingsbastarður með norska ættartölu var klæddur í dómarahempuna í söngkeppni milli Íslendinga og Þjóðverja. Þjóðverjarnir sungu einhvern rosalegan jólasálm með miklum raddsveiflum og kristilegu inntaki á meðan Íslendingarnir afgreiddu þetta með ,,Jólaveinar ganga um gólf”. Mér rann blóðið til skyldunnar og Íslendingarnir fengu yppon fyrir frammistöðuna. Svona er þetta bara. Menn skipa vini sína í hæstarétt og hlutleysi er bara ekki til í okkar heimi. Þetta er mér af vitandi fyrsta söngvakeppnin þar sem sigurinn fellur Íslendingum í skaut á erlendri grundu og ég er stoltur af því að hafa komið að þessum sögulega viðburði.
Varðandi þetta jólaboð, þá fannst aðallega hresst að fá tækifæri til að klæða mig í sendiráðsgallann minn sem hafði hangið í viðbragðsstöðu eins og í búningsherbergi slökkviliðsins. Íslenska sendiráðið bauð nefnilega öllum Íslendingum í Berlín til veislu á fullveldisdaginn. Ég áttaði mig á því að í mínum fórum fyndust ekki heilar buxur eða skór í upprunalegum lit, sá mitt óvænna og skellti mér í innkaup. Fékk svartar buxur og rúllukragabol í H&M fyrir lítinn aur og fór síðan í Humana, sem er hjálpræðisherinn hérna mínus trúarofstækið. Þar urðu á vegi mínum hinir fegurstu lakkskór sem ég hef séð um mína daga. Ég mátaði þá og keypti ásamt einhverjum blazer-jakka sem ég fann þarna líka án fyrirhafnar. Þannig mætti ég í sendiráðið og ég fullyrði að ég hafi ekki lúkkað svona rosalega síðan ég mætti með prjónagrifflur á fyrsta ballið mitt í Hvassó. (Rosalega var það misskilið fashion statement. Átti bara að berja mann.) Það gerði sig nú enginn líklegur til að berja mig í seniráðinu, enda hafa flestir líklega haldið að hér væri sendiherrann sjálfur mættur, uppstrílaður. Ég átti meira að segja virðulegar samræður við óperusöngvara sem er þeirrar náttúru, að hann fæddist með bassabox í rassinum. Það er á svona dögum sem maður grætur söltum tárum yfir því að geta ekki náð upp í góðan spissbart á efrivörinni. Ég er alveg handviss um að maðurinn, úr hvers dánarbúi þessir lakkskór komu (blessuð sé minning hans) hafi verið stakasta sjentilmenni og prýðismaður í alla staði. Skórnir eru ekki deginum yngri en tvítugir en líta út sem nýir og án þess að ég vilji gera lítið úr handverki L.Lambrazzi, hönnuðar þeirra, held ég að þeir eigi útliti sínu því að þakka að minn maður hafi pússað þá eftir hverja notkun alla sína tíð. Seifur má vita hvað þessir skór hafa séð um dagana. Ég vildi bara að ég hefði kynnst þessum ágæta manni. Það sama á auðvitað við um eiganda jakkans. Kannski þekktust þeir. Annað varðandi skóna er hljóðið sem þeir gefa frá sér. Í gær hélt ég til dæmis sjálfur að ég væri morðingi í Film Noir mynd, þegar ég gekk út að lestarstöð í rigningarúða. Það var bara heppni að ég drap engan. Ég óska mér hér með svarta hanska í afmælisgjöf. Ég er líka viss um að þegar maður klæðist svona dauðra manna fötum verði maður sjálfur betri – fyrrum eigendur sjá til þess að maður mismæli sig ekki yfir borðhaldinu, minna mann á að vera beinn í baki o.s.frv. Ég kann mig ekkert sérstaklega innan um fólk, en svona til fara gæti ég selt Egyptum sand. Eða bara talað við óperusöngvara og borðað hangikjöt.

Nú á ég jólin með mér, með mér, með mér

2004-12-25T02:49:00.000Z

Það síðasta sem ég ætti að gera núna er að blogga á þessa heimasíðu mína. Ég er kvefaður með hita, klukkan er rúmlega fjögur og rauðvínið er löngu búið. Ég er samt akkúrat nógu ofvirkur til að nenna þessu og þess vegna:
Menn kvöldsins eru Chuck D (djöfull eru Public Enemy góðir (ég sagði djöfull á jólunum! þetta er ábyggilega fyrsti hnullungurinn í skriðu siðferðislegrar hnignunar. djöfull!)), Megas, Kristján Árnason og Jósef. Cuck D og Megas eru búnir að taka jólin með trukki hérna í tölvuhátölurunum (sem leyna á sér).

Kristján Árnason var í jólapakkanum frá mömmu og sagan af Jósefi er auðvitað í bókinni góðu sem ég hef aldrei þessu vant reynt að ráðast krónológískt á síðustu daga.
Hátíðarhaldið var með besta móti þótt sniðið væri vissulega óhefðbundið.
Kunningjar mínir hér týndust af mér hver af öðrum og héldu til síns heima. Fyrst fóru Erasmus-nemarnir, svo fóru Þjóðverjarnir sem eiga um langan veg að fara og í gær (í fyrradag eftir því hvernig á það er litið) fór sambýliskona mín (platónsk). Ég er farinn að fá það á tilfininnguna að það búi enginn í Berlín. Það er fullt af fólki hérna, alveg hátt í fjórar milljónir, en það býr enginn hérna. Það eiga allir sínar bækistöðvar annars staðar.
Í augnablikinu er ég um það bil einn hér ásamt öllum hinum sem halda ekki upp á jólin (les. Tyrkir og Arabar) og kann bara nokkuð vel við það.

Hátíðarhöld voru svofelld:
*Ég vaknaði hvorki of seint né of snemma og snýtti mér alveg rosalega og opnaði síðan bréfið til að virða herlegheitin fyrir mér. Æskustöðvar mínar í Norður-Noregi eru að vísu mun nær Tjernóbyl en margur áttar sig á, en þessi eiturgræna sletta sem skein á móti mér var varla kjarnorkuútgangur. Hún var afrakstur þess að hafa þrætt búðir síðustu daga og þar með látið líkamshitan sveiflast á milli kuls og svita.
*Drakk sólhatt leystan í vatn eins og ég ætti lífið að leysa. Drakk lítra af venjulegu tei og lítra af sérstöku kveftei. Hékk á internetinu. Eftir að ég varð svona beintengdur hef ég breyst í lágkúrulegan netnotanda. Til að gefa hugmynd af því hversu nálægt botninum þessi netnotkun hefur komist, þá gerðist það einn daginn að ég skoðaði heimasíðu Ingvars Arnarsonar ekki sjaldnar en fjórum sinnum. Hún var síðast uppfærð 13. nóvember og því kannski fullmikið much a do about nothing af minni hálfu að hanga á refresh takkanum. Það er svona eins og Vottar Jehóva sem eru orðnir svo leiðir á að bíða eftir dómsdegi að þeir reyna að stytta sér stundir með því að krota í fílófaxið hjá guði í þeirri von að hann falli í gryfjuna, klóri sér í hausnum og reynir að rifja upp af hverju hann setti eyðingu jarðarinnar á sama dag og hann á tannlæknatíma. Kannski ekki. Ég er hins vegar allur að skána. Djöfull eru blogg almennt ömurleg. Það sem er samt talsvert mikið ömurlega en að halda úti bloggi er auðvitað að lesa þau.
*Ég þreif íbúðina af því að hún var ógeðsleg.
*Þreif á mér kollinn, handakrikana og klofið af sömu ástæðu.
*Hringdi í ömmu.
*Talaði í símann við Finn og Sæbbó.
*Danderaði Suður-evrópskum ostum og spænskum pulsum á disk. Ég hætti við örbylgjujól á síðustu metrunum. Eftir að ég ég hleypti heimdraganum kaupi ég inn eftir gulum miðum sem sýna mikinn mun á verði fyrir og eftir og Suður-evrópskir ostar og spænskar pulsur eru greinilega ekki standard á þýskum heimilum yfir hátíðarnar og geymast þar að auki illla.
*Borðaði hluta af þessum ,,flödda” ostabakka mínum og skolaði niður með dýrari rauðvíni en títt er að rati í glösin hér á Ebertystrasse.
*Borðaði nóakonfekt í boði mömmu, drakk kaffi (sem var augljóslega aðeins of sterkt) og tróð mér í síðustu vör ársins, sem ég hafði treinað af miklum masókisma til þessa dags (gærdagsins eftir því hvernig á það er litið). Ég er með burðardýr í Svíþjóð sem kemur klyfjað 3. jan.
*Opnaði gjafir að heiman og fann í þeim tvær bækur sem ég hugsa að ég eigi eftir að lesa af áfergju, endurskinsmerki, tauhreindýr og bréf sem mér þótti mjög vænt um.
* Talaði við fjölskylduna heima. Þar átti enginn styggðaryrði í garð hamborgarahryggsins.
*Síðan þá höfum við Chuck, Megas, Kristján og Jósef verið að velta þessu öllu fyrir okkur. Meðal þess sem hefur borið á góma eru kríp í álafossúlpum (s.k. legremburottur með rykfallin sníp), herkvaðningar, færsla heimspeki á götuna og feitar og horfallnar kýr.
Hressleiki er dvínandi.

Gleðileg jól.

Eins konar tvenns konar

2004-12-16T15:13:00.000Z

Það er til tvenns konar teknómúsik – góð teknómúsík og vond teknómúsík. Sú góða hefur tvo undirflokka. Annar flokkurinn inniheldur músík sem er góð hvenær sem er hvar sem er. Þessi flokkur telur fæst teknólög. Hinn felur í sér músík sem er góð á reifum eða diskótekum. Nágranni minn er teknóplötusnúður. Hann hlustar bara á teknómúsík. Hann heldur mest uppá vonda teknómúsík. Til er pilla sem gerir alla teknómúsík góða. Sú pilla heitir E. Ég hef nágranna minn grunaðan um að taka E-pillur eins og lýsisperlur.

Það eru til tvenns konar veggir – þykkir veggir og þunnir veggir. Ég bý í húsi sem Þýska alþýðulýðveldið lét reisa. Í því eru aðallega þunnir veggir. Ef veggir eru þunnir, til dæmis úr gipsi eins og í þessu húsi, þá heyrist mest allt sem nágrannar taka sér fyrir hendur. Það hafði víst ákveðinn tilgang á þeim tímum sem húsið var byggt. Það er svo sem heimilslegt fyrir mig á margan hátt þegar náunginn á efri hæðinni fær kærustuna í heimsókn eða sturtar niður klósettinu, en fávitinn við hliðina á verður að fá heyrnartól í jólagjöf.

Það eru til tvenns konar ritgerðir – kláraðar ritgerðir og ókláraðar ritgerðir. Hinar ókláruðu skiptast í tvo undirflokka – þær sem eru alveg að verða tilbúnar og þær sem á að skila innan sólarhrings en eru langt í frá tilbúnar af því að sá sem á að skrifa þær býr í húsi með veggjum hönnuðum af STASI og á nágranna sem tekur ekki lýsi á morgnana.

Það eru til tvenns konar afsakanir – góðar afsakanir og vondar afsakanir. Góðar afsakanir eru teknar gildar (m.a.s. oft af þeim sem býr þær til). Vondar afsakanir skiptast í ótal undirflokka, en algengasta einkenni á vondum afsökunum er að kenna öðrum um það sem þarf að afsaka. Vondir nágrannar koma oft fyrir í lökustu afsöknunum í flokki vondra. Þeim trúir enginn, síst af öllum sá sem býr þær til.

Lífið er lotterí...

2004-12-14T14:37:00.000Z

... og ég tek þátt í því.
Ég og mitt Wohngemeinschaft (sambýlið) ætlum að taka þátt í lottóinu í dag. Jochen varð aftur því sem næst fiskóður til augnanna þegar hann las blaðið og sagði mér frá því að við yrðum að spila í lottóinu. “Der Jackpott ist noch nicht geknackt.” Hann sagði mér að aðalvinningurinn hafi aldrei verið svona hár eftir stríð. Það fannst mér frekar fyndið – þótt það megi eiginlega ekki. Ég bara gat ekki varist tilhugsuninni um fjölskylduföðurinn sem virðir loftvarnarsírenurnar að vettugi til að hlaupa útí sjoppu klukkan korter í sex og kaupa sjálfval. Ég þori ekki að spyrja um frekari útskýringu á þessu, en ætli lottóvinningarnir hafi verið svona háir í stríðinu?

,,Klukkan er fjögur. Þú ert að hlusta á þýska ríkisútvarpið. Þátturinn Mín klassík er á enda kominn. Gestur þáttarins var Heinrich Himmler, Reichskomissar og hann valdi að setja Niflungahringinn eftir Wagner undir nálina. Nú er hins vegar komið að lottódrætti þessarar viku. Potturinn er átjánfaldur í þetta skipti, þar sem ekkert hefur bólað á vinningshöfum síðustu vikna. Að drættinum loknum verða lesnar dánarfregnir fram til miðnættis við undirleik sænsku fílharmóníunar, sem mun flytja Niflungahringinn eftir Wagner. En nú er komið að því sem allir hafa beðið spenntir eftir – lottó í beinni. Kynnir er Eva Gerd Melschtedt.”

Eða er Jochen kannski að tala um upphæðir sem hafa ekki verið reiknaðar á núvirði?
Ég veit það ekki.
Er kannski ósmekklegt að skrifa svona?

Fiskinetið

2004-12-12T19:47:00.000Z

Það eru engin smátíðindi héðan úr höfuðborg leðursins í þetta skiptið.
Allt gerðist þetta svo hratt. Eina stundina sat ég og borðaði súrmjólk á nærbuxunum þegar einhver dinglaði dyrabjöllunni. Ég tók á móti manninum sem reyndist sendill - eða bögglaberi öllu heldur. Ég er orðinn mjög varkár í samskiptum mínum við þýsku póstþjónustuna eins og ég mun gera grein fyrir hér þegar ég nenni. Sem betur fer var þessi maður ekki þaðan heldur sendill hjá tölvubúð. Þegar Jochen, sambýlingur minn sá pakkann var eins og hann væri illa haldinn af fiskæði (sjá síðar) og nokkrum mínútum síðar lafði hann út um eldhúsgluggann með innihald pakkans, fimmtíu metra kapal sem hann sveiflaði af mikilli íþrótt yfir til nágranna okkar í blokkinni.
Og zimmzalabimm!
Þessa stundina sit ég hér og borða fiskisúpuna SEM ÉG ELDAÐI, stríma danstónlistarþáttinn Annie Mac af BBC-vefnum og glugga í heimspekialfræðibók á netinu milli þess sem ég skrifa þetta og Shjitt! Ef ég myndi nú raka á mér punginn og nota síróp í kaffið mitt þá væri líklega hægt að nota mynd af mér til að koma einhverjum ólæsum börnum í þriðja heiminum í skilning um það hvað metrósexúalismi er.
Ég er sum sé nettengdur.

Nota Bene: Aflvaki þessarrar rosalegu fisksúpu sem ég er að slafra í mig er hugarástand sem erfitt er að lýsa nákvæmlega með orðum en menn geta sjálfir auðveldlega ímyndað sér. Það er afleiðing eina næringarfræðilega vandamálsins samfara búsetu svona langt inní meginlandinu. Í mínu tilviki gerðist þetta þegar ég var nývaknaður, lá í rúminu og lagði við hlustir til að komast að því hvort heimurinn hefði farist meðan ég svaf.
Það sem gerist er að heilinn færist úr skorðum, fikrar sig niður ennisholurnar og gægist út um nefið. Ég hélt fyrst að þetta væri blautur ullarvettlingur sem lægi framan í mér, áður en ég áttaði mig á því að þetta væri mitt helgasta vé - ég sjálfur mundi einhver segja. Heilinn hvarf jafnskjótt og ég varð hans var. Ég spratt á fætur, róaði mig og hugsaði málið. Svona nokkuð gerist bara þegar líkaminn á eitthvað sökótt við mann, það var ég nokkuð viss um. Þegar ég ætlaði svo að búa um mig sá ég að fellingarnar í lakinu voru í laginu eins og fiskur. Eftir þetta gat ég ekki hugsað um annað en fisk. Ég var heltekinn af fiski allan liðlangan daginn, virkilega ör og utanviðmig. Ég ákvað því að ráðast í þessa rosalegu súpugerð. Eftir dýrustu innkaupaferð mína hingað til í Berlín, tvö símtöl til mömmu og nokkur hliðarspor frá uppskriftinni mettaði ég 10 manns á súpunni. Fiskinnihald súpunnar var svona eins og ég hefði soðið hálft gamla sædýrasafnið í Hafnarfirði og hún uppfyllti bæði hlutlægu skilyrði þess að teljast velheppnuð: 1. Allir fengu sér ábót. 2. Enginn fékk niðurgang. Það besta af öllu er að í anda mömmu eldaði ég allt of mikið svo síðustu vikurnar hef ég hitað mér súpu úr frystum sultukrukkum í hvert skipti sem ég hef fundið að fiskæðið (lat. mania pisci) er að renna á mig.

Ég hélt reyndar að svona Erasmus-djæf ætti bara að snúast um það að drekka mjög margar flöskur af fjögurra-evru-rauðvíni og að gera hosur sínar grænar fyrir sænskum skiptinemastúlkum í partýum með bassaleikurum í hljómsveitum á hraðri uppleið. Ef minn skilningur er réttur þá hafa Þjóðverjar eitthvað rangtúlkað þetta. Ég hef bara kynnst einni sænskri stúlku, engum bassaleikara og nú er bara búið að hlaða á mig hinum ýmsu ritgerðarefnum. Ég verð því mest megnis hér við skjáinn á næstunni og ábyrgist þess vegna reglulegri uppfærslum.

P.S. Svo bætti ég heimilisfanginu mínu og símanum við minn svokallaða "personal profile" ef einhver vill hafa samband.

Gottneskt fokkmerki Kants

2004-10-29T13:08:00.000Z

Thótt hreyfingarnar á thessu bloggi séu ad verda sjaldsédari en Heklugos, er ég langt í frá daudur.
Pólitísk ákvördun. Ég er haettur ad leggja á mig notkun íslenskra stafa thegar ég skrifa ekki á mína tölvu. Eftir ad ég flutti austur á bóginn tharf ég naestum thví ad nesta mig med skonroki og taka med mér vegabréf til ad komast í tölvu. Vid erum ad tala um thrjár lestir gott fólk.
En eitt vael, píp eda kannski bara 30° vangavelta ádur en ég segi sögu í thrastarlíki:
Er Berlín á Íslandi? Ég myndi ekki vilja vera med comb-over á degi sem thessum. Thad eru fullt af vindstigum úti og baetir í. Stuttar skúrir gera ekki bod á undan sér af thví ad ský sjást ekki í thoku. Ég er löngu kominn í lopann frá mömmu og ef ekki vaeri fyrir allt hitt fólkid med regnhlífarnar, gaeti ég alveg eins verid í Reykjavík. Scheisse Wetter.

Eftir óumbedna Íslandsferd snéri ég aftur á Ebertystraße klyfjadur íslensku gódmeti og ómeti sem ég hafdi lofad sambýlingum mínum og -Erasmusum. Helgina eftir var hinu grídarstóra heimasmídada rúmi, sem hafnadi í mínu herbergi eftir krókaleidum, breytt í bordstofubord og skreytt med svidasultu, hákarli, lifrarpylsu, rófustöppu, síld, reyktri síld, reyktum laxi, hardfiski, sméri, hrognum og söl. Til ad hindra snemmbaera faerslu teitisins yfir á naesta kebabstad hafdi ég líka útbúid heljarinnar pott med pasta. Thad var nota bene nokkud djarft af minni hálfu thar sem thremur ítölum var bodid. En viti menn, uppskriftin - sem ég dró upp úr svörtustu afkimum hins gastrónómíska ímyndunarafls míns - er ekki frumlegri en svo ad hún heitir Pasta a la Sorrentino og ítölunum thótti hreint ótrúlegt ad mér skuli hafa hugkvaemst ad blanda draslinu úr ískápnum saman á thennan hátt án thess ad eiga ömmu sem notar sleifina líka til ad aga barnabörnin. Hédan af er thetta minn sérréttur í hinu ítalska eldhúsi.
Menn átu hins vegar allt hitt draslid eins og ekkert vaeri sjálsagdara og sölina sá ég aldrei eftir ad ég skellti henni í skál, en vid sambýlingar átum pasta í naestu thrjú mál.
Ég stód yfir hverjum og einum eins og munnskolskellingarnar í grunnskóla á medan menn tuggdu hákarlinn samviskusamlega í hálfa mínútu ádur en their fengu brennsa vid frostmark. Their einu sem voru undanthegnir kvödinni og einbeittu sér ad lidi tvö í manndómsvígslunni voru vidstaddir Íslendingar - thad var stutt sömu rökum og thad ad Jordan tharf ekki ad maeta á aukaskotaefingar og Steinríki er haldid frá seydispottinum. Vid höfum fengid nóg. Nú thá lyktudu allir eins og rassgat á medan Megas og Thursaflokkurinn eggjudu okkur til frekari dáda í Svartadaudanum. Í eftirrétt var ósykrad skyr, Tópas og saenskt munntóbak (sem var líka séríslenskt eftir ad hafa farid sveitt í gegnum graena hlidid á Keflavíkurvelli í ödrum hvorum sokknum mínum. Sammi fékk dollurnar tvaer sem ég var med í naerbuxunum) . Thetta var ekta thjódernissukk sem engir leyfa sér nú ordid nema Íslendingar.

Ég skoladi súrnada hákarls-sígarettu-ódýrastibjórinníbúdinni-svitalykt af mér med sundspretti í Munstersee (kannski heitir vatnid eitthvad annad). Ég reif mig alla vega eldsnemma upp á sunnudeginum, án thess ad skilja hvers vegna, til ad fara í hjólaferd ásamt tveimur Ítölum og thýskum sambýlingi annars theirra. Nú thótti mér frekar merkilegt ad uppástungan skyldi koma frá thjódverjanum seint adfaranótt sunnudagsins, thar sem hann ber ekki beint med sér ad vera á bidlista hjá Flugbjörgunarsveitinni eda almennt mikid fyrir ferskara loft en thad sem ég lagdist til svefns í. Sídustu bitarnir smullu thó í púsluspilid thegar hann gerdi hlé á hjólreidum sínum til ad skyggnast um eftir gódum fleti til sveppatekju. "Gott í te", sagdi hann sigrihrósandi og veifadi einum til mín. Vedrid var med afbrigdum gott (Meira vedur. Á ekki alltaf ad segja frá vedrinu annars?). Thetta var víst sídasti dagurinn af tholanlegu vedri og nú er fimmtándi í gráma og í fyrradag var skeggraett um thad, í eldhúsinu hjá mér, hvernig best sé ad farga sér. Drukknun er víst málid. En mér einum finnst thetta vedurfar bara nokkud huggulegt (med daginn í dag sem heidarlega undantekningu).

Á mánudaginn eftir íslandsför hófst svo ballid fyrir alvöru. Ekkert smá ball. Ég maetti á ballid ber ad ofan í mislitum tennissokkum og kínaskóm og snjóthvegnum gallabuxum vid hlidina á hinum gestunum í smókingum og fjögurra hluta drögtum, svo gripid sé í myndlíkingar til ad útskýra hrodann.
Fyrst í stad theyttist ég á milli kúrsa eins og grúppía á Hróarskeldu. Ég er skrádur í tvo staerstu háskólana hérna, Technische og Humboldt. Ad hnoda saman stundartöflu er thví eins og ad leysa töfrateninginn (old school) liggjandi í maurathúfu.
Hver áhugaverdur kúrs útilokar thrjá adra, skólarnir liggja ansi langt frá hvorum ödrum og thví get ég ekki tekid samliggjandi tíma í bádum, sums stadar eru fjöldatakmarkanir, sums stadar hafa kennararnir stjaksett sjálfa sig á akademískt prik o.s.frv.
Hér kemur daemi um tíma í Réttarheimspeki 19. 0g 20. aldar:
Ég kem sveittur inn tveimur mínútum fyrir upphaf tímans eftir ad hafa fengid ókeypis step-eróbik í stigum allra helstu bygginga háskólalódarinnar. Ég var svolítid mikid ad stóla á gamla "elta-einhvern-sem-lítur-út-fyrir-ad-vita-hvert-hann-er-ad-fara-trixid". Ég hafdi misst af fyrsta tímanum og vissi ekkert hvad var um ad vera. Tveir kappar vid hlidina á mér raeddu sín á milli.
A: "Djöfull skildi ég ekkert í thessum texta."
B: "Ekki ég heldur. En thetta gekk samt betur en sídast. Madur venst adeins ordalaginu."
Ég finn ad ég svitna í náranum og fer úr peysunni.
Ég kaupi ljósritad hefti med textunum af kennaranum og opnai á fyrsta kafla. Mér lídur eins og ég sé ólaes. Hér er Kant ad gefa mér staerdarinnar fokkmerki á laerdri fornthýsku med gottnesku letri. Ég reyni adeins ad fletta og halda andlitinu. Ég reyni ad hughreysta mig med thví ad Hid íslenska bókmenntafélag hafi ábyggilega thýtt thetta allt saman. Vafalaust er til hljódsnaeldan: Horst Tappert les valda kafla úr réttarheimspeki Kants og hún hefur selst svo vel í thýskalandi ad Mál og menning ákvad ad gefa hana út á íslensku í lestri Valdimars Arnar Flygering. Og gott ef Jim Jarmusch hefur ekki bara gert kvikmynd um thetta. Sjálfsblekkingunni eru samt takmörk sett.

Ég er ca. fjóra tíma ad lesa fjórar sídur í thessu handriti og thegar ég er búinn ad thví veit ég hvad öll ordin thýda á íslensku - en á heimspeki...
Medal annarra orda. Ef einhver thekkir Steinar Matthíasson sem skrifadur er fyrir ordabókinni sem ég er med hérna thá má hann sparka í sköflunginn á honum og rukka hann um 7000 kall. Thad er um thad bil upplifun mín af thessari gallsúru ordabók sem myndi ekki duga til ad thyda myndatexta úr Aeskunni. Ef hann er fraendi einhver sem les thetta thá thykir mér thad leitt. En hey vid veljum okkur ekki fraendur.
Verst eru litlu námskeidin thar sem kennarinn naer augnsambandi vid mig. Ég verd ad vera á fremstu bekkjum og mér er engrar undankomu audid. Ég kinka kolli og strýk mér stundum íbygginn um hökuna svo kreisti ég fram Americas funniest home videos-dósahlátri thegar hinir hlaeja. Fyrstu vikuna var ég svolítid eins og hundur sem tekur vidbragd thegar einhver segir eitt af fimm ordunum sem hann skilur. Ég vedradist allur upp thegar ég skildi setningu.
"Thad sem Fichte er hér ad segja okkur (ég skil, ég skil!), thótt hann noti hugtökin í annarri merkingu en vid erum vön, (ég skil ennthá. fletti leiftursnöggt upp á Begriff í ordabókinni; hugtak. áfram med thetta! hvad er Fichte ad segja, hvad er hann ad segja?) er ad enginn madur getur ordid ad manneskju (jájájá. bring it on) nema ad hann ekljsljvlkjmvsiljfkjsa.nmv (Neeeeeeeeeeeeei!) baedi félagslega og sem einstaklingur. En athugid ad hann segir thetta markmid ekki geta nádst nema ad vid ldjfalskdfdjfdi-ung, sem vid fórum í í sídasta tíma."
Svo bíd ég eftir endurordun kennarans. Hún kemur ekki. Hann heldur áfram og hinir glósa eins og stelpur med good-girl-syndrome og ég skil ekki skriftina hjá sessunautinum. Fokk!
Jaeja. Ég er víst búinn ad vera alltof lengi í thessu tölvuveri. Kaldhaednislegt ad velja thennan dag til ad skrifa thetta. Ég er einn theirra sem byrjar á ad taka til í herberginu ádur en sest er vid próflestur og taemi sídan to-do-listann af einskaerum verkkvída vid hid raunverulega vidfangsefni.
Ég flyt sem sagt 10 mínútna fyrirlestur um samfélagssáttmálann í stjórnmálaheimspeki 17. og 18. aldar á morgun - AUF DEUTSCH! Fyrir bekkjarfélagana verdur thetta gróf blanda af Ladda ad leika Kínverja, útvarpsvidtali vid Halim Al og Gudna Ágústssyni í Kastljósinu.
Gud blessi ykkur!

P.S. Ég segi ykkur mamma, af thví ad ég held í vonina um ad thú prentir thetta út og lesir fyrir ömmu. Hinir hafa ábyggilega gefist upp!

Nýbúð

2004-10-11T15:46:00.000Z

Ég fór með nokkrar gemsainneignir á því að kynna mig, segjast litla þýsku kunna og að mig langaði að skoða herbergið. Það kom sjaldnast til greina. Oftast var þegar búið að ráðstafa því í hendur annars eða mér var sagt að dvöl mín væri of stutt hér til að tæki því að leigja mér svo mikið sem grímubúning. Ég leitaði að íbúð með tveimur eða fleirum sæmilega heilbrigðum einstaklingum, í Austur-Berlín, 15 fermetra eða stærri, með miðstöðvarofni. Ég bæti því hér við að Berlín er ein fárra stórborga heimsins sem hefur, að sögn kunnugra, minni eftirspurn en framboð af húsnæði. Hér standa lengjur af hálftómum blokkum sem slaga uppí Suðurlandsbraut að ljótleika og hústökumenning er á mjög háu plani. Við erum að tala um pönkara sem horfa á óútgefnar DVD-myndir í heimabíókerfunum sínum þar sem þeir flatmaga á fyrrverandi sameign þjóðarinnar bölvandi Bush og sturtunni. Svo ég leyfi pönkurunum að njóta sannmælis þá var þetta með sturtuna óþarfi. Ég er viss um að flestir pönkararnir í Berlín plokki nefhárin sín og fari í apaskinnsgalla og flókaskó heima hjá sér (heima hjá þjóðinni), með Abba í græjunum og gætu þess vegna fengist við afgreiðslustörf í Sautján, svo sætir og sápaðir eru þeir. Hitt er svo annað mál, fyrst ég er byrjaður á þessum pönkaraútúrdúr - að sá sem heldur því fram að pönkið sé dautt er að stroka heilu hverfin út af landakortum þessarar borgar og gera einum of marga rakaða hunda heimilislausa og ég kann bara hreint ekki við það! Oy,oy,oy! Annað fyndið er að pönkararnir bjóðast hér í fleiri gerðum en bjórinn í Ríkinu. Skítugur ska-pönkari og vegan metal-pönkari gætu líklega alveg eins búið með Bjarna Ármannssyni, eins og hvorum öðrum. Ókei, hér drjúpa sem sagt leigusamningar (hversu opinberir sem þeir nú eru) af hverjum ljósastaur. Þetta átti því í sjálfu sér að vera einfalt. Það var helst aðalskilyrðið mitt sem setti strik í reikninginn. Því það sem góð íbúð þarf öðru fremur að hafa, er jú góð þýska. Þannig breyttist ég smám saman í bölvaðan rasista þegar á leitinni stóð. Djeeeöööfusins útlendingar, hugsaði ég þegar Brasílsk stelpa skipti yfir í lýtalausa ensku áður en ég var hálfnaður með stöðluðu rulluna mína, eða sá að leigusalar að annars frábærri íbúð hétu Rachel og Jaques. Íbúðarleit hérna er nokkuð stressandi, þrátt fyrir ofangreint. Hér búa menn allir í einhverjum kollektívum, frá því að kúldrast tveir saman og upp í tuttugu í hnapp . Það er því ekki nóg að komast að samkomulagi um borgun og leigutímabil, þú þarft að vera með málningu á puttunum og tala um pottaplönturnar sem samborgara á einum stað. Annars staðar eru gerðar kröfur um að þú hafir mótmælt gegn IMF í Genóa, fastir fyrir Tíbet, pissir sitjandi og notir ekki orð sem skipa manneskjum í bása að óþörfu; orð eins og Tyrki, Viðskiptafræðingur eða Kona. Versta er eiginlega að maður veit ekkert hver kemur til dyra. Það þýðir alls ekki að skilja kúlið eftir á gangstéttinni og best að vera við öllu búinn. Flauelsbuxurnar fleyta mann ekki upp á aðra hæð í pönkaðri húsum en færa manni máske indverskt te hjá nýútskrifuðum iðanaðarverkfræðingum. Ég var með húfuna oní augum, einn sokk í buxunum lafandi á mjaðmabeinunum, með tyggjó og fjarrænt augnaráð og allt það þegar ég dinglaði, en algjörlega tilbúinn að skipta öllu propsinu út, klína hárinu til hliðar og setja upp gleraugun hraðar en liðsmaður í Frönsku útlendingasveitunum byssusting á riffil. Önnur flækja var sú að ég var að leita að íbúð á þeim tíma ársins sem nýnemar allra háskóla gera slíkt hið sama og menn setja spurningarmerki við þetta með framboðið og eftirspurnina. Þegar ég svo skildi nokkrum sinnum símanúmerið eftir á þéttskrifuðu A4-blaði sem geymdi númer hinna áhugasömu, og áttaði mig á því að þrjátíu aðrir hefðu verið fyrri til, hurfu kröfurnar um miðtöðvarofninn og fermetrana og ég áttaði mig á því að raunar er það eina sem góð íbúð þarf að hafa til að bera, þýska. Ég var hálftíma of seinn þegar ég kom til að skoða íbúð úr auglýsingu sem beinlínis angaði af Beck´s og Bratwurst. Jochen og Chrissi ætluðu að taka á móti mér, sem jafngildir held ég því að leigja með Gumma og Sigrúnu. Það var vissulega nóg af tómum Beck´s á víð og dreif um anddyrið en meiri andinn af lífrænu jógúrti og örbylgjupítsum sem tók á móti mér - ég lét skálmina halda sér í sokknum og laumaðist til að hækka í reggíinu í heyrnartólunum. Þjóðverjarnir kærðu sig lítið um að hlusta á afsakanir fyrir seinkomunni, sem voru þó góðar og gildar aldrei þessu vant, enda geisluðu þeir ekki beint sjálfir af þýsku stundvísinni, en voru þeim mun vingjarnlegri. Þeir sögðu að ég skyldi litlar áhyggjur hafa af þýskunni - flestir Berlínarbúar litu svo á að hvorugt þeirra talaði þýsku, þar sem hann var að sunnan og hún að vestan. Og galdurinn við að þurfa aldrei að hugsa um kyn og endingar væri einfaldlega að tala nógu hratt og brenglað til að hrynjandin væri rétt en ekkert stæði eftir nema berstrípuð merking setninganna - velfljótandi indíánamál. Ha? Hlusta ég á reggí? Svo sannarlega! Allan liðlangan daginn. Dub og Ska og Mentó og Calypsó og Reggí og Dub og Ska og Rocksteady. Íslenska náttúran er rosaleg og maður er heldur betur vanur myrkrinu. Hvað sem öðru líður, er ég nú orðinn ekta Ossi, Austur-Berlínarbúi, í Friedrichschain, þar sem eru aldrei nema 12 spor að næstu knæpu fyrir fyrrum úrvalsverkamanninn, nú atvinnulausa. Ég er partur af sambýli atvinnuleysingja, menntaskólanema sem týndi þremur árum í lífsgæðakapphlaupinu og tveimur öðrum árum þegar hann leitaði að hinum þremur týndu á ýmsum tónlistarhátíðum og tja, heimspekinema sem skilur ekki bókakápurnar á doðröntunum. En hér eftir verður sko bara töluð þýska heima hjá mér - nema þegar ég hef eitthvað að segja.

Til thessa dags

2004-10-05T15:13:00.000Z

Jæja. Hvar byrjar maður svo. Ég er búinn að vera hér í mánuð og alls verða færslurnar 10 á þessarri bloggsíðu minni ef ég held þessum hraða. Ég hef verið ákaflega illa nettengdur síðan ég kom hingað og stafar skrifletin helst af því. Þá er ég ekki með Word í tölvunni minni og hef ekki nennt að hanga á netkaffi við bréfaskriftir. Nú er ég hins vegar orðinn skráður og fullgildur háskólaborgari og kominn með netaðgang í skólanum. Ég mun reyna að gefa frá mér lífsmark hér nokkuð reglulega. Fyrir þau ykkar sem viljið vita af mér. Byrjunin þá.

Reisan
Heiðurshjónin Stefanía og Sverrir hýstu mig í Köben og Steffí gaf mér hælsærishringferð um borgina með öllum mikilvægustu viðkomustöðunum. Ég hitti Kirkegaard þar sem hann sat eins og hrúgald fyrir utan Þjóðarbókhlöðuna. Hann ansaði engu þegar ég spurði hvort hann gæti mælt með einhverri þýskri þýðingu á sér sem væri ekki full af samsettum orðum og málalengingum. Við (Steffí, ekki Sören) ákváðum svo að fara á hommabar, sem ég er búinn að gleyma nafninu á, til að athuga hvort Friðrik krónprins væri hættur að grenja yfir því að vera giftur og kominn úr skápnum. Hann var nú ekki þarna, enda klukkan ekki nema rétt nokkrar mínútur gengin í níu. Annan eins dýrindismat hef ég þó sjaldan bragðað. Þúsundkall fyrir túnfisksteik, meðlæti og bjór. Þeir kunna þetta hommarnir!

Í dagrenningu áttunda september hringdi ég á leigubíl fyrir mig og hundinn minn og beitti vélabrögðum til að koma handfarangri hjá vigtun hjá Easyjet.
Tveimur stundum síðar mætti ég með flóttamannabyrðarnar á Studentwohnheim í Hardenbergerstrasse. Þar voru mér fengnir lyklar að framtíðarheimili mínu, eftir að ég hafði undir samning sem gæti allt eins verið afsal á íslenskum ríkisborgararétti og "upplýst" samþykki til þátttöku í lyfjaþróanir. Ekki tala ég þýsku!

Sosialminimalismus - Kveðja Frikki
Ég hugsa að meira að segja Vala Matt hefði þurft að tyggja tunguna í nokkrar mínútur áður en hún hefði yfir höfuð getað klínt lýsingarorði á kytruna. Austur-þýski innanhúsarkitektinn, sem ég ætla frásagnarinnar vegna að ímynda mér að hafi stýrt verkinu, hefur í snemmbæru afturhvarfi til Sovétsins gengið af göflunum í minimalisma - eða fattað að hann gæti fengið verklaunin greidd án þess að koma nokkurn tímann aftur úr kaffi. Honum tókst nokkuð vel upp með ljósaperuna - það má hann eiga og það er aðdáunarvert hvernig hún liðast eftir hálfu loftinu án þess að nokkur skrúfa sé meira en að þriðjungi föst. Rúmið, skrifborðið og skrifborðsstóllinn ræðast ekki við af því að þau eiga ekkert sameiginlegt. Hvítmáluðu veggirnir gefa til kynna að mennirnir með spennitreyjuna séu eilíflega á leiðinni upp á fjórðu hæð. Hér var róttækni þörf. Kapitalisma og alþjóðaæðingar. Ég óskaði mér viðskipta við þjóð sem stendur fyrir sósíaldemókratí og framleiðir plastjarðsprengjur. En slíkt land er ekki til, eða hvað. Jú, alveg rétt; Svíþjóð, hugsaði ég og tók strætó að IKEA. Ég hengdi upp rauðu gardínuna, sem má með sannfærandi rökum kalla gegnsæja og gefur herberginu svolítið hóruhúsalegt yfirbragð ásamt æpandi rauða rúmteppinu (skrýtið að þetta skuli hafa verið í tilboðskörfunni). Í skápnum fann ég annan skrifborðsstól. Ég greip leigusamninginn og leitaði að listanum yfir húsgögnunum sem áttu að fylgja. Jú, víst nokk var aðeins gert ráð fyrir einum skrifborðsstól, en sehr geehrte Herr Sördal hafði tvo í takinu. Ég ískraði af ánægju þess sem fær stærstu sneiðina. Þegar kaktusinn, spegillinn, og mottan voru komin á sína staði og búið að veggfóðra með Moggagreinum var þetta orðið aðeins hressara og ég gat sofið mínum fyrsta þýska svefni.

Ég vaknaði við að lykli var snúið í skránni að læstu herberginu og við mér blasti kona sem færi létt með að taka Sigfús í bóndabeygju á línunni, íklædd bláum samfestingi og með tveggja faðma forsetagleraugu. Ég hugsaði:
A. Kynlíf á öðrum degi? B. Af hverju las ég ekki smáa letrið? C. Hversu raunverulegir eru þýskir draumar?
Sem betur fer hvarf hún út áður en ég gat gert upp huga minn.
Eftir morgunmat þurfti ég að greiða leiguna og bankaði hjá Frau Felski. Thegar hún opnaði blasti aftur við mér þessi bláklædda gýgur. Frau Felski spurði hvort ég væri ekki ábyggilega Herr Sördal úr 434. Jú,jú. Og hvort vera kynni að ég hefði fyrir vangá fengið tvo skrifborðsstóla. Ég leit skömmustulegur í gólfið og kinkaði kolli. Sú bláklædda horfði á mig meðaumkunaraugum þegar ég rétti henni stólinn - minn eina lúxus!

Ollie
Hjólabretti. Auðvitað get ég ekki verið hjólabrettalaus eins og hálfviti þegar ég er í Berlín. Ég vaknaði með mynd af hjólabretti fyrir augunum og festi kaup á því fyrir hádegi þriðja dagsins. Afgreiðslumaðurinn fullvissaði mig um að kínverski viðurinn í þessu bretti væri ágætur fyrir mann sem hefur ekki mikið verið 360° tailgrabbi á Hallærisplaninu. Það er ótrúlegt að ég skuli ekki hafa skeitað síðan ég var tíu. Þyngdarpunkturinn hefur færst aðeins ofar og fyrsta daginn minn sem skeitari reyndi ég í fimm tíma samfleytt að rifja upp Ollie. Eftir að kantarnir voru orðnir nokkuð rispaðir fór ég að taka eftir leiftursnöggum andlitshreyfingum skeitara úr gagnstæðri átt - hreyfingum sem vel mætti túlka sem nikk (Skeitari: "Komdu fagnandi samskeitari.") ekki síst þegar ég hélt á brettinu og snéri kínverska viðnum að mér og sandpappírnum að umferðinni og ég nikkaði fullum hálsi (Ég: "Skate! Don´t hate!). Það er svona samkennd sem við í alþjóðasamfélagi skeitara þurfum meira af og ég get sagt það hér, að þótt ég fylli jú flokk götuskeiturara, tel ég ekki eftir mér að nikka til einhvers sem er bólstraður á leið á rampinn.

Wir Kinder von Banhof Zoo
Hverfið sem ég bý í er hinn annálaði Dýragarður (Tiergarten). Nafli þess er lestarstöðin Zoo Banhof, þar sem mörgum finnst tilvalið að taka jómfrúarsprautuna og hætta þessu pillurugli. Kristine F. heitir hún, konan sem gerði einmitt slíka atburði ódauðlega í bókinni sinni Dýragarðsbörn. Mér sýnist nú þessi Dýragarðsbörn flest öll komin á fertugsaldur núna og ekkert sérstaklega útitekinn svona í hefðbundinni merkingu þess orðs. Sum hver líta þau út eins og Iggy Pop á Atkinskúr. Þegar ég ríf mig upp og fer í Ullrich, súpermarkaðinn minn sem er á þessarri stöð, til að kaupa eitthvað í morgunmat, má eiginlega segja að ég eigi fátt sameiginlegt með öðrum viðskiptamönnum, fyrir utan það að kunna vel við hunda og finnast best að fá eitthvað fljótandi í morgunmat. Ég er líka stundum með gaddaól, sem ég keypti '89 virðist aldrei ætla að týna.

Ég var nú svona mest einn að væflast fyrstu vikuna. Tvær franskar stelpur fluttu hingað inn samtímis mér sóttu stíft í félagsskap minn, að ég held útaf því að þær þorðu ekki að reka við aleinar eftir klukkan átta. Þær hafa vitað sem var að ég er oft með þessa gaddaól á mér og ygli mig á móti þegar pönkarar ætla að ýfa kamb við gangandi vegfarendur. Það er helst að skilja á þessum stallsystrum að þær séu óvissar um að raunveruleikinn nái útfyrir Frakkland. Þannig hafa þær enn þekki borðað neitt annað en Nutella og Brie, pródudufrrrans, að mér ásjáandi, ef undan er skilin tyrkjapítsa sem þær treystu sér samferða í. Til að kanna viðbrögðin fannst mér rétt að segjast hvorki hafa heyrt um Nutella, Nestlé eða súkkulaðismjör ef út í það væri farið, þegar þær dásömuðu þessa lífæð sína. Þetta þótti þeim auðvitað megn villimennska.

Fjórða hæðin hér á Studentwohnheim er heimsþorpið smættað. Goggunarröð tungumála á göngunum er svofelld: Mandarin, indónesíska, rússneska, þýska, Urdu, franska, enska, spænska. Hvenær gáfust menn upp á Esperantó? Ég brosi bara og reyni að láta lítið bera á því að ég borði kaldan mat á morgnanna. Meðaleldunartími kvöldmáltíðar hér er um fjórar klukkustundir. Menn skera hráefnið og undirbúa á morgnanna, marínera fram undir þrjú kaffi og steikja fram á nótt. Annars eru allir mjög kammó og hlandlyktin venst vel.
Japanski nágranni minn er nokkuð nettur náungi og bankar iðulega uppá til að fá upplýsingar um hin ýmsu framandi fyrirbæri sem á vegi hans verða. Hann er mjög ringlaður yfir þessu öllu saman og hann er oftast engu nær þegar við kveðjumst eftir klukkustundarspjall.
Ásamt Frökkunum og Indónesískum strák snæddum við nokkurs konar táknmáltíð í fyrstu vikunni. Frakkarnir tala aðeins frönsku og hrafl í þýsku, en enga ensku, Japaninn talar einfalda ensku og enga þýsku, Indónesinn talar svo að segja einungis þýsku, og ég legg mína ensku og mellufærni í þýsku í púkkið. Þetta hljómar vissulega eins og rökfræðigáta og útkoman var eins og að horfa gleraugnalaus á þögla Chaplin mynd með tékkneskum texta. Mér varð ljóst að við yrðum nokkuð langt frá því að ráða lífsgátuna saman þetta kvöld, þegar þrjú korter fóru í að höndla og ráða jafndjúpar gátur og til dæmis hver sé munurinn á Weissbier (hveitibjór) og pilsner (bjór). Um þessar mundir hafa Frakkarnir fundið aðra Frakka og Japaninn verður sjálfstæðari með hverjum deginum - hann er byrjaður að hlusta á elektróníska músík og borðar pulsur eins og hann hafi aldrei gert annað. Ég tek kreditið af því og hann hefur sagt mér fullur að ég sé einn af fáum Evrópubúum sem lykta ekki mjög illa - ég held að sé of mikið með frökkunum.
D fyrir Deutch
Tungumálanámskeiðið hófst í annarri vikunni minni hér. Ég þreytti próf ásamt öllum öðrum skiptinemunum, svo hægt yrði að draga okkur í dilka eftir færni.
Af einhverjum ástæðum er ég i versta hollinu. Kennarinn sagði í fyrsta tímanum að sumir væru hafðir þarna til að kippa hinum (rómönsku og asísku nemendum) upp á mannsæmandi plan. Þetta minnti mig nú óttalega mikið á það sem var sagt við mig á Essómótinu '92, en rétt eins og ég axlaði byrðarnar sem fylgdu hægri kantinum í D-liðinu þá, hef ég reynt að gefa Portúgölunum fót svo þeir nái í háþýskuna og venja Spánverjana af því að kalla sig ESpánverja sem Esprachen nicht Esoviel Deutch.

MOMAzing!
Ég hef kynnst ágætisliði á þessu námskeiði og er eiginlega búinn að eignast lítinn vinahóp sem telur þrjá Ítali, þrjá Portúgala og stundum tvo Marokkóbúa og einn Japana. Við borðum oft saman og reynum að kynnast þýskri áfengismenningu. Við höfum farið á eitthvað af tónleikum og kíkt á klúbba. Það er auðvitað algjör geðveiki hvað hér er mikið á seyði - maður les fleiri tilkynningar en Gerður G. Bjarklind og verður að anda rólega til að ná áttum og muna eftir því að LÍN er stór hluti af BerLÍN - helmingurinn segja sumir. Eru Tom Waits tónleikar ekki örugglega reiknaðir með í framfærslunni?
Stærsta upplifunin hingað til var heimsókn í Neue Nationalgallerie sem var undirlögð af MoMA - Museum of Modern Arts í New York. Sýning þessi var ekkert venjuleg. MoMA fluttist algjörlega til Berlínar í hálft ár. Ég sá auglýsinguna á föstudegi og sídasti sýningardagur var sunnudagur sömu helgi. Ég náði að fá þrjá Ítalanna með mér og við mættum klukkan 15 fyrir utan. Við okkur blasti röð, sem minnti mig á myndir frá Kaaba á Hajj - sumir voru með hálft innbúið með sér og færðu gangandi hlaðborð með hæggengri röðinni. Ég spurði þýskt par hversu lengi þau hefðu beðið. þau höðu komið klukkan 9 og áttu enn eftir tvær stundir af bið, hið minnsta. Vegna þessa áhuga var tilkynnt að safnið yrði opið allan sólarhringinn. Við gerðum hið eina rétta í stöðunni; drukkum bjór til klukkan þrjú að nóttu og mættum í röðina, sem var um það leyti farinn að minna aðeins meira á stólalyftuna í Bláfjöllum á páskadag - án sýnilegrar hreyfingar að vísu. Tónlistarmenn héldu uppi stuðinu og sölumenn sáu fyrir bretzel og bjór. Klukkan hálf fimm komumst við inn og augu mín verða aldrei söm. þarna voru verk frá öllum
listamönnum sem eitthvad hafa gert af viti í myndlist frá 1850 til okkar
daga. Rodin, Munch, Van Gogh, Gaugin, Dali, Picasso,Matisse, ítölsku
fútúristarnir hvad their nú heita, Margit, Chagall, Klee, Lichtenstein, Warholl,
Hopper (þvílíkt namedrop) og ég er ad gleyma theim flestum. Ég sá þetta med eigin
augum og mér hefur aldrei lidid svona vid ad skoda listaverk - vægt til orða tekið. Ég var fjóra
tíma ad með guide í eyrunum og stód þá varla uppréttur lengur. Mein
Gott!

Veni, vidi, Arnarsjón
Gvarinn kom hingað og svaf á gólfinu hjá mér í tíu daga. Gvarinn klikkar ekki. Hann kveikti auðvitað á þessu með hjólabrettið og vildi ekki vera hér hjólabrettalaus eins og nörd - og djöfull var skeitað. Túrisminn fjaraði hálfpartinn undan okkur eftir fyrstu dagana og við einbeittum okkur að bjór og Absinth og þess háttar. "Heyrðu Gvarinn, viltu ekki fara að tygja þig svona hvað á hverju," sagði ég þegar tvær klukkustundir voru í flugið sem bera átti Gvarann hálfa leið heim. "Ég veit það ekki. Mér líður eins og ég sé að fara í innanlandsflug til Akureyrar. Þetta er svo lítill flugvöllur," sagði Gvarinn og gaf lítið fyrir móðurlega umhyggju mína. Þegar við kvöddumst á brautarpallinum á Zoo var einn og hálfur tími í flugið og fjörtíu mínútna lestarferð að flugvellinum framundan. Ég sagði ferðalanginum því að vera ófeiminn við að hringja ef hann lenti í vandræðum. Hann gaf lítið fyrir það og gat ómögulega hugsað nógu abstrakt til að sjá fyrir sér hvers konar vandræði ég ætti við . Tveimur tímum eftir að post-Ingvar-tímabilið var hafið hringdi síminn og Gvarinn fékk að krassa í tvær nætur til viðbótar.

Gvarinn er farinn...
Og fram undan er mikið átak.
1. Mér er orðið ljóst að ætli ég mér að lesa heimspeki á þýsku þarf ég að kynna mér hvort tveggja af aðeins meiri áfergju. Wenn jemand kann mir etwa in Deutch schreiben, wirde ich sehr dankbar und möchte auch in Deutch antwörten. (eiriklyrik@gmail.com). Hinir geta kannski sent mér heimspekilegar hnetur til að brjóta.
2. Mér er orðið ljóst að ætli ég mér að vera hipp og kúl í Berlín og hætta að ganga fram á menn með náladoða í hvert skipti sem ég kem heim síðla kvölds, þarf ég að flytja. Ég hef þegar sagt leigusala mínum, Frau Felski, frá hinum óvæntu aðstæðum sem upp hafa komið. Lasin systir mín er á leiðinni til Berlínar og ég myndi gjarnan vilja búa með henni, þar sem mér þætti óþægilegt að vita af henni aleinni og bjargarlausri, og mállausri á þýsku og ensku. Ég mætti miklum skilningi hjá Frau Felski og um mánaðamótin flyt ég út. Hvítar lygar eru miklu sannari þegar þær eru sagðar á brokkgengri þýsku. Í dag hefst íbúðarleitin. Ég vil búa með þjóðverjum.
3. Mér er orðin þýsk skriffinnska ljós og mér er ljóst að kynni okkar eru langvarandi. Hvað eru nokkrar tveggja klukkustundabiðraðir milli vina?
4. Mér er orðið ljóst að val á kúrsum finnst Þjóðverjum mikil della . Þýska kerfið er snilldarlegt að tvennu leyti (a.m.k.). Sem nemandi í Technische Universität, get ég tekið kúrsa í öllum hinum háskólum Berlínar. Ég verð því einnig í Humboldt. Hitt er að, maður getur smakkað á öllum kúrsum sem maður vill og þarf ekki að skrá sig í þá fyrr en um jólin. Þannig skilst mér að flestir séu eins og landafjandar milli bygginga og háskóla fyrstu vikurnar í leit að akademískri alsælu. Hin hliðþin á evrunni er auðvitað sú að frelsið kostar frekari skriffinnsku.

En nú er ég búinn að skrifa of mikið og er farinn að skoða mína fyrstu íbúð. Ég geri mér engar væntingar, vitandi að fasteignamarkaðurinn hér er vígvöllur!
Bis später!